Verboden sex schuddende borsten

verboden sex schuddende borsten

Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan. In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog.

Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt. Zo kan u dus bvb.

Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht.

Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen. U kan dan op regelmatige basis, bvb. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen. Zo trek je veel bezoekers aan.

Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort. Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft. Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet.

Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. Met vriendelijke groeten, Bloggen. Klik hier om dit blog bij uw favorieten te plaatsen! Nog veel werk aan. Maar Johan, je bent helemaal vuil! Ik zit serieus in de shit! Museeuw komt hijgend binnengefietst met een zwart-wit gestreept uniform, kort daarop gevolgd door de politie.

Ik zit volop in een ontsnapping! Zwijg vrouw, ik ga die Hollanders om het tuintje leiden Patrick Lefevere ontmoet toevallig Johan Museeuw die doelloos rondslentert op de luchthaven. Wanneer ze bijna samen klaarkomen stopt Museeuw plots. Zwijg vrouw, ik rijd vanaf nu met een serieus verzet. Museeuw komt van het toilet zonder zijn gat af te kuisen. Johan wat doe je nu? Zwijg vrouw, ik moest de rol lossen.

Museeuw koopt een lotje van een tombola en kan zijn geluk niet op als hij een CD met de 9de van Beethoven wint. Maar Johan, moet ge daar nu zo blij om zijn? Zwijg vrouw, ik ben nog niet te oud om een klassieker te winnen.

Kleine Museeuw komt thuis van school. Johan, foei, zo'n slecht rapport! Zwijg ma, soms moet ge blijven zitten tot de moment daar is! Maar Johan, wat doe je met dat kroonkurkje op je hoofd?! Ze hebben me geflest! Johan, waarom kom je te voet naar huis? Zwijg vrouw, de medevluchters hebben mijn wiel gehouden!

Johan Museeuw komt na de ronde van vlaanderen en z'n vrouw staat in de keuken. Als ze Johan ziet vraagt ze: Maar Johan, wat ben je nu weer van plan? Zwijg,vrouw, ik ga ze eens een koekje van eigen deeg geven Johan Museeuw op 10 km van de finish in de Ronde van Vlaanderen tegen Patrick   Museeuw: Snel, een pakje lucifers!

Maar Johan, waarom hebt gij nu lucifers nodig? Patrick zwijg, mijn pijp is uit! Johan Museeuw haalt in de laatste kilometer van de ronde van vlaanderen de beauty-case van zijn vrouw uit zijn achterzak. Ploegmaat Bettini heeft het echter gezien Bettini: Ik ben de nieuwe Museeuw. Zijn vrouw slaat dit enige tijd gade en vraagt: Ik ben een waaier aan het vormen! Zijn vrouw, die toevallig op die plaats langs het parcours staat om haar man aan te moedigen roept: Gij zult niet praten in de klas, schreeuwen is luider 2.

Gij zult niet gummetjes gooien, tassen komen harder aan 3. Gij zult niet te laat komen, niet komen is leuker 4. Gij zult de leraren niet pesten, slaan voelen ze teminste 5. Gij zult niet rennen in de gang, glijden is leuker 6. Gij zult niet vechten, vermoorden is stoerder 7. Gij zult niet op de tafels schrijven, verven is duidelijker 8. Gij zult het klassen boek niet kapot maken, verbranden is toffer 9. Gij zult nooit spiekbriefjes schrijven,op het bord is duidelijker Gij Fietst nooit op het schoolplein, brommers gaan harder.

West-Vlaamse vertaling enabled Biesluuter vo de viagra erectjuhpille Alleen gebruuk'n aje stiev'n ook twolf euren ard moe bluuv'n.

Vanden eeste ki deureslikk'n me veel bier om gin stieve nekke te rieg'n. Maximum twi pill'n tegeliek pakk'n om doodneuk'n deur uutputtinge ook wel sterv'n in 't harnas genoemd te voorkomm'n. Ojje der meer dan tweje tegeliek pakt, trek j'ol je bloed uit jen ersens en stoan wiender nie in vo de gevolg'n.

Past ip ojje gereed komt, wanje kwak wordt een oenberekenboar projectiel, da med een gank van twei-oenderd kilometers per eure roendjen or'n vliegt. Zorgt er voor'n da je wuuf an de pille is, want me zukke snelhed'n helpt zukke caoutchouen velloband nie mi. Bieverschiensel'n Ot ie wa grodder is dan normoal, ton bluuft ie ook langer stief, mo peist ton nie te veel an schoane wuuv'n want ton explodirt ie gelik niet'nt Oj em te vele gebruukt, lop je kanse op een 'anglul Veel plezier me deze sexpille.

Compjuters M'en wiedre ollemalle heziejun da zeest de televisje [k en't ier ovre de VRT nie da flut zendertje va de VTM, me ol die antwerpnoars e brabanders e limburhers] ol wit da 't me compjuters in t Iengels te dowun hot zien. Tinnis Club de Puuppe CR: Het leven zou als het is Ben vanmorgen niet opgestaan, ben opgevallen. Toen ik vanmorgen wakker werd, voelde ik ineens hoe de zwaartekracht vat op mij begon te krijgen en hoe ik uit mijn bed getild dreigde te worden.

Ongelukkig had ik een snelle reflex om mij net op tijd aan mijn kleerkast vast te houden zodat ik niet met mijn smikkel tegen de grond zou kwakken. Wat ik toen immers nog niet wist, was dat daar vandaag een bowlingbal op gelegen was die door de schok aan het rollen gebracht werd en zo uiteindelijk op mijn kop kreeg zodat ik de kast moest lossen om tenslotte mijn tandafdruk in het parket achter te laten.

Ik had besloten om even te blijven liggen, dan kon er eventjes niets meer misgaan. Ik had het nog maar net gedacht, of ik voelde al kriebels ter hoogte van mijn onderbuik.

De kriebels gingen zich steeds meer naar onderen gaan begeven. Ik sprong overeind om te kijken wat er aan mijn buik kriebelde, bonkte met mijn hersenverpakking tegen de schouw en merkte op mijn buik en op mijn parket een enorme colonne bosmieren op. OK, de gast die mij het parket verkocht had, had me wel gezegd dat ik met zijn parket van echt cederhout een stukje natuur in huis zou halen, maar zoveel natuur vond ik echt van het goede teveel.

Ik ging, nou ja, rolde naar beneden, want de traploper lag weeral eens los, om te eten. Toen ik in de broodtrommel keek, zag ik echter dat ik geen brood meer had. Ik pakte mijn fiets en nadat ik mijn band gestopt had kon ik vertrekken naar de bakker. Ik had geluk, er stond maar 1 iemand voor, ik zou dus zeker niet lang moeten wachten.

Toen het mijn beurt was bleek het laatste brood net de deur te zijn uitgewandeld. Ik fietste dus door naar de volgende bakker alwaar ik ook het laatste brood reeds in de deuropening was tegengekomen.

Weer naar huis en kinneklop dus. Onderweg naar huis kwam ik in het midden van het fietspad een lantaarnpaal tegen. Ik week nog uit naar links, maar de paal week ook uit en herleide met een enorme SMAK mijn fiets tot een kunstwerk. Onderweg naar huis ben ik nog in een hoop olifantenuitwerpselen van waar die kwamen, Joost mag het weten getrapt en met mijn voet in een open rioolputje blijven steken.

Ze hebben er een drilboor of drie moeten bijhalen om het putje weer van rond mijn voeten te boren. Toen ik uiteindelijk toch thuis geraakt was en mijn kunstwerk aan de muur had gehangen, begon ik met de voorbereidingen voor het middagmaal. Ik schilde de aardappelen, de wortels en mijn vingers.

Toen de patatten gaar waren, deed ik er melk bij en zat ik nog geen minuut later weer in de puree, lekkere wortelpuree. Na de maaltijd, ik heb maar 3 keer op mijn tong gebeten vandaag, heb ik afgewassen.

En ik heb bij de ganse afwas niks gebroken, dat is me nog nooit overkomen, zou het geluk eindelijk eens aan mijn kant staan.

Ik had echter niet veel tijd om daar over na te denken. Ik rook brandlucht en ik ging kijken wat er scheelde. Het was de salontafel die, voor de zetel, in vuur en vlam stond. Nadat ik mijn blusapparaat erbij had gehaald en geconstateerd had dat het leeg was, ben ik op zoek geweest naar iets anders om te blussen. Toen ik echter met de tuinslang binnen kwam gewandeld was het vuur verdwenen. Ik heb nog gezocht onder de tafel en onder de zetel, maar het was nergens meer te vinden.

Ik nestelde mij dus in mijn zetel om mij op te maken voor een lekker middagdutje. Ik was reeds langzaam aan het indommelen toen ik opeens een meter de hoogte werd ingezwierd van het verschot. Een enorme knal, gevolgd door gerinkel had mij weer tot de wakkeren doen behoren.

Het geluid kwam uit de keuken en ik ging een kijkje nemen. Het was mijn servieskast die van de muur naar beneden was gekomen en toen ik de vloer van de keuken bekeek, bedacht ik dat ik nu wel veel geluk zou hebben, indien het spreekwoord klopte natuurlijk. Verblijd door het goede nieuws dat ik zonet had vernomen, besliste ik eens een uitstapje te wagen. Ik wandelde door het bos toen ik het struikgewas hoorde ritselen.

Ik wierp een blik op de struiken en beende vlug door, je wist maar nooit. Toen hoorde ik opeens au roepen. Uit het struikgewas kwam de boswachter te voorschijn. Hij had mijn blik op zijn hoofd gekregen en ik kreeg bijgevolg nog eens een boete voor sluikstorten. Op de terugweg naar huis moest ik nog even stoppen voor een zebrapad. Die was zomaar uit het niets ineens de weg opgekropen. Ik toeterde nog met de neushoorn van mijn wagen en met gierende banden kwam ik uiteindelijk tot stilstand.

Door de schok brak mijn gordel werd ik direct met mijn neus op de feiten gedrukt. De zebrapad had als een weerlicht het hazenpad gekozen. Ik heb de sterretjes laten herstellen in een Carr Glass center en ben toen naar huis gereden.

De dag was lang en vermoeiend geweest en ik verlangde naar mijn bed. Ik bereikte mijn bed zonder ongelukken en toen ik erop ging liggen, bleek hoe groot de honger van de mieren geweest was vandaag. Ze hadden de ganse vloer ondermijnd en het duurde dan ook niet lang vooraleer ik beneden met mijn bed in de sofa belande. Ik heb dan maar het besluit genomen om daar verder de nacht door te brengen.

Als die 25 muggen nu nog eens zouden willen gaan vissen, dan zou ik helemaal tevreden zijn, maar ja, je mag immers niet te veel willen ook he. Het leven zoals het is Donderdag Sinterklaas gaan halen bij bomma en bompa, Alleen knikkers gekregen.

Heb knikkers op de keldertrap gelegd. Bompa naar beneden getuimeld, geen belang, bompa toch al oud en versleten, er waren geen knikkers kapot. Klop gekregen, met knikkers spelen mag niet. Dinsdag Hele toffe dag, heb nichtje Suzy gezien op begrafenis bompa. Hele dag doktertje gespeeld, heel plezant. Mama kwaad, papa kwaad, tante Angel kwaad, Suzy niet.

Doktertje spelen mag niet. Stiel leren is verboden. Woensdag Hier en daar in huis chocoladekorrels gelegd, papa is muizenvallen gaan kopen, heb korrels opgegeten, mama viel flauw, heb klop gekregen, Lekkere chocoladekorrels eten is verboden. Donderdag Heb voor 20 knikkers hele mooie witte muis gekregen van kameraad, In doosje gedaan en schoon verpakt, Cadeau voor mama. Mama eerst héél blij, daarna kres gegeven, flauw gevallen, papa weer heel kwaad.

Heb klop gekregen, cadeautjes geven is verboden. Vrijdag Papa sloot mij op in de kelder, is plezant. Heb van patattenvoorraad frietjes gesneden om mama te helpen. Zwaar werk, wel kilo patatten. Heb toch klop gekregen. Mama helpen is verboden. Zaterdag Pap sloot me op op zolder, ook heel plezant. Heb papa geholpen en dakgoot proper gemaakt. Stond veel volk op straat. Pompiers zijn me komen van dak halen. Papa kwaad, heb klop gekregen. Papa helpen is verboden. Zondag Papa sloot me op in tuinhuisje.

Had kou en heb vuurtje gestookt. Pompiers zijn weer gekomen. Toffe mensen, spuiten alles nat. Kou hebben is verboden. Maandag Wou pompiers nog eens terugzien. Heb gebeld en ze zijn gekomen. Mama kwaad en pompiers ook. Pompiers graag zien is verboden.

Dinsdag Stille dag vandaag. Mama heel ongerust en ambetant. Niks doen is niet plezant en eigenlijk verboden. Woensdag Op bezoek gegaan bij bomma, toen ze me zag staan kreeg bomma schuim op haar mond.

Mama sloot me op in de keuken. Stoelen van bomma véél te hoog, heb ze wat korter gemaakt met zaag van bompa, nu zijn ze juist goed. Mama kreeg ook schuim op haar mond. Donderdag Met papa naar kliniek gegaan, bomma en mama gaan bezoeken.

Iets kapot aan de zenuwen. Dokter stak met naald in mama haar arm. Heb met andere naald die daar lag in de stouterik zijn achterwerk gestoken. Dokter kreeg ook schuim. Van papa klop gekregen.

Wilde bij papa en mama in het grote bed. Wilde niet, wilde cola zoals op TV. Melk vies, bijna dood. Mag niet met zeep spelen. Zeep in mond gestoken. Nooit meer doen, smaakt vies. Mat van kleur veranderd en raar ruiken. Nog meer reuk op gedaan. Vliegertjes gemaakt van papa's papieren. Ben buitengevlogen, net als vliegertjes. Mama wilde hem terug. Eerst snoep gevraagd, dan sleutel teruggestoken. Wilde weten of hij kon zwemmen.

Gewacht op Sinterklaas en Zwarte Piet. Wou frieten met stoofvlees. Stoelen omvergegooid en pap naar papa gesmeten. Kletsen gekregen op blote poep. Rest van pap toch maar opgegeten. Pluisjes van deken getrokken, in neus gestoken. Terug eruitgehaald, waren nat.

Heb ze maar onder bed gestoken. Alles zelf moeten uitgommen. Mama vond van niet. Poeder op kanarie gedaan. Kanarie nu lekker ruiken. Best afblijven, poes gevaarlijk. Blokje naar TV gegooid. Niemand kon nog zien. Ikke niet zien, niemand nog zien. Werk aan de Winkel Een bruine trui breien De wc-eend voeren Een bruine beer verzuipen De rug snuiten Een bruine stropdas punniken Een dino kleien Uit de bilnaad gieren Uit m'n sterretje brullen Een bruine punt of splinter uit mijn rug drukken of halen Even mijn ruggegraat verleggen Een fax uit Darmstadt ontvangen Een anaalyse maken Een zak tuinaarde openscheuren De rug met een stippellijn verlengen De sik verzetten Twents Er een barretje of 3 achter hebben staan De pot funderen Een uitdraai maken Uit de broek hoesten Uit de kont kotsen Effe mijn rug uit drukken De krent oprullen Alles achter de rug hebben Roet in het eten gooien De aambeien schoffelen Een taart bakken Van knallenstein gaan De nageboorte zal wel zo komen Een blokhut bouwen Een 'eitje' leggen Limburgs De brune hengst op stal zett'n!

Uit de heup kuchen Een mol steken oud-Nederlands? Een Forrest Dump maken in het bos poepen Een bruinvis lanceren Een bolus draaien Even mijn rioolbelasting betalen Een dammetje bouwen Even uit mijn aars beulen Een laxatierapport opstellen De aambeien smeren Even wat per buizenpost verzenden Hendrik begraven Gronings Meneer de Bruin meldt zich Even Kluivert uit de selectie zetten Wie niet betaald, moet er maar uit Hij geeft al kopjes Goh, ik wist niet dat ik het in me had Het is dringend ik heb al ontsluiting Even naar die bleke jongen met die bril Het was weer twee keer doortrekken Er staat een bruine beer aan 't hek te rammelen Ga even mijn rekoefeningen doen Even de aardappelen afschudden Hij steekt zijn tong al uit Ik voel 'm al tegen het textiel aan drukken Beter in de vrije lucht dan in een benauwd gaatje Effe naar kantoor Mijn endeldarm legen Even naar de drukkerij Even een pijp oud eten er uit drukken Een offer brengen aan de wc-goden Ik ga even regeren op de porseleinen troon Het mestoverschot bevorderen De aambeien föhnen Een negerdorpje kleien Effe mijn middagmaal te water laten Even een neger aan de rivierpolitie overdragen Me bruine jongen laten bobsleeeen.

Als microsoft auto's zou maken Elke keer wanneer er nieuwe strepen op de weg werden geschilderd zou je een nieuwe auto moeten kopen. Regelmatig zou je auto zonder reden stoppen, je zou dat accepteren, opnieuw starten en verder rijden.

Regelmatig zou je auto er bij een manoeuvre mee ophouden en niet meer willen starten en zou je een nieuwe motor moeten laten monteren. Om een of andere reden zou je ook dit gewoon accepteren. Je zou maar één passagier tegelijk kunnen meenemen, tenzij je een "Auto 95" of een "Auto NT" kocht. Maar dan zou je eerst meer zitplaatsen moeten kopen. Macintosh zou een auto maken die op zonne-energie liep, twee keer zo betrouwbaar was, vijf keer zo snel en twee keer zo makkelijk te besturen.

Maar die zou maar op vijf procent van de wegen kunnen rijden. De Macintosh-autobezitters zouden dure Microsoft aanpassingen moeten kopen die hun auto's een stuk langzamer zouden maken. De olie-, motor-, brandstof- en dynamo-waarschuwingslampjes zouden worden vervangen door een enkel waarschuwingslampje met daarop "Algemene Auto Fout".

Men zou enthousiast worden over de "nieuwe" snufjes in Microsoft auto's, terwijl men helemaal zou vergeten dat die al jaren in andere auto's zaten. We zouden allemaal moeten overschakelen op Microsoft benzine en vloeistoffen, maar de verpakking zou geweldig zijn.

Nieuwe zitplaatsen zouden iedereen dwingen hetzelfde formaat zitvlak te hebben. De airbag zou voor het in werking treden vragen: Microsoft zou geen eigen motoren bouwen, maar een kartel vormen met zijn motorleveranciers. De nieuwste motor zou 16 cylinders, multi-point benzine-injectie en vier turbo's hebben maar zou toch een ouderwetse zijklepper zijn zodat je T-Ford onderdelen zou kunnen blijven gebruiken. Er zou een "Engium Pro" te koop zijn met nog grotere turbo's, maar die zou langzamer rijden op de meeste bestaande wegen.

Microsoft auto's zouden een speciale radiocassette hebben waarmee je alleen Microsoft FM zou kunnen ontvangen, en alleen Microsoft cassettes zou kunnen afspelen. Tenzij je natuurlijk de upgrade zou kopen om bestaande stations en bandjes te kunnen beluisteren. Microsoft zou het fantastisch doen omdat, ondanks het feit dat ze geen wegen bezaten, alle wegenbouwers gratis Microsoft auto's zouden leveren, inclusief IBM! Als je nog steeds oudere autotypes zou gebruiken zoals AutoDOS 6.

Als je je geen auto zou kunnen permitteren, zou je er gewoon een van een vriend lenen en hem kopiëren. Wanneer je een auto zou kopen, zou je eerst een paar dagen aan de ontsteking moeten prutsen voordat hij het zou doen. Je zou een upgrade moeten kopen om met twee auto's naast elkaar te kunnen rijden. De sterkste spier van het menselijk lichaam is de tong. Als je 8 jaar, 7 maanden en 6 dagen zou schreeuwen, heb je genoeg geluidsenergie geproduceerd om 1 kop koffie te verwarmen niet echt de moeite dus.

Ik wil het eigenlijk ook niet weten. Maar varkens krijgen orgasmes van 30 minuten? Lijkt me niet eerlijk. En waarom een varken? De vrouwtjes geven dus aan seks te willen door de kop van zijn romp te trekken Schat, ik ben thuis.

De 5 minuten test. Schrijf je naam op een blaadje. Lees alle vragen eerst goed door. Schrijf drie Engelse woorden op. Hoe veel minuten is een uur? Tik drie maal met je pen of potlood op de tafel. Denk aan je opa van je moeders kant. Hoe heet de vader van die opa zijn oudste kind? Teken een vierkant, teken in dat vierkant een cirkel en in die cirkel een vraagteken. Hoe laat is het? Wat is in Nederland de meest voorkomende achternaam? Hoe oud ben je? Hoeveel uur heb je vanacht geslapen?

Schrijf drie tv programma's op waar je graag naar kijkt. Sta op en ga zitten. Hoeveel foute woorden staan er in deze zin: Hoe oud zou de neef van je betovergrootvader van je moeder geweest zijn? Als je vraag twee goed gelezen hebt, maak je alleen vraag een en dan wacht je tot de 5 minuten om zijn! Wanneer je een telefoon met druktoetsen gebruikt, druk dan voortdurend willekeurige nummers in wanneer je bestelt.

Vraag de persoon aan de andere kant die de bestelling opneemt om met deze ongein te stoppen. Maak zelf een klantenkaart en vraag of ze die accepteren. Spreek een raar taaltje wanneer dat zo uit komt. Bestel een Big Mac. Beëindig het telefoongesprek met: Geef ze je adres, roep dan "Oh, alstublieft wilt u me verrassen!

Beantwoordt hun vragen met tegenvragen. Zeg met een hijgende stem dat ze de rotzooi van het eten moeten afsnijden en vraag of ze iets uitzonderlijk zondigs in huis hebben. Gebruik de volgende indrukwekkende woorden in het gesprek: Doe je bestelling zingend op de wijs van "Gimme hope Johanna, gimme hope Johanna, gimme hope Johanna, before the morning comes Verhoog je stem wanneer je zegt: Stotter op de letter "p".

Vraag naar een aanbieding die je gelezen hebt in een advertentie van een andere pizzeria. Vraag wat voor kleren degene draagt die de pizza's rondbrengt.

Knak je vingers vlak voor de hoorn van de telefoon. Zeg hallo, blijf vijf seconden sprakeloos en doe dan net alsof ze jou belden. Ratel je bestelling af met een grote vastberadenheid. Als ze vragen of je er ook wat te drinken bij wilt hebben, raak dan in paniek en raak gedesoriënteerd. Deze wordt gebruikt om te voorkomen dat anderen zich door middel van browsermanipulatie kunnen voordoen als jou.

In dit cookie staat je userid opgeslagen. Deze werkt alleen in combinatie met het sessid cookie dat hierboven al vermeld staat. Hier wordt de schermbreedte van je device opgeslagen. Op basis hiervan kunnen bepaalde elementen wel of niet worden ingeladen of van een passende weergave worden voorzien.

Dit cookie wordt door cloudserverdienst Cloudflare gebruikt om de juiste bezoekers naar onze server door te sturen. Zonder dit id zou je geen pagina te zien krijgen. Deze cookies worden gebruikt door Google Analytics en zij geven ons inzicht in onze overigens anonieme bezoekersstatistieken. Google Analytics wordt door FOK! Deze cijfers worden gebruikt om de site verder te optimaliseren. Bij video's die op onze site gebruikt worden worden door de aanbieder vaak youtube, maar er zijn meer aanbieders cookies geplaatst om bijvoorbeeld het aantal bekeken video's te meten.

Bij de afbeeldingen die op de site geplaatst worden door onze bezoekers kunnen cookies geplaatst worden door de gebruiker zelf, danwel door de gebruikte hostingprovider. Deze worden bijvoorbeeld gebruikt om het bereik van de afbeeldingen te meten.

Deze advertentienetwerken verkopen ook advertentieruimte aan andere partijen. Welke partij gebruikt wordt kan per advertentie verschillen. De adverteerders plaatsen cookies om onder meer het bereik te meten.

Deze cookies worden niet door FOK! Met deze social media knoppen kunnen gebruikers onze inhoud delen op de bekende Sociale netwerken.

Met de cookies kan bijvoorbeeld worden bijgehouden of je een item al gedeeld of geliked hebt.

.

Pjes gratis meesteres zoekt vaste slaaf




verboden sex schuddende borsten

Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan.

In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog. Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt.

Zo kan u dus bvb. Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen.

U kan dan op regelmatige basis, bvb. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen.

Zo trek je veel bezoekers aan. Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort.

Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft. Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet.

Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. Met vriendelijke groeten, Bloggen. Klik hier om dit blog bij uw favorieten te plaatsen! Nog veel werk aan. Maar Johan, je bent helemaal vuil!

Ik zit serieus in de shit! Museeuw komt hijgend binnengefietst met een zwart-wit gestreept uniform, kort daarop gevolgd door de politie. Ik zit volop in een ontsnapping! Zwijg vrouw, ik ga die Hollanders om het tuintje leiden Patrick Lefevere ontmoet toevallig Johan Museeuw die doelloos rondslentert op de luchthaven. Wanneer ze bijna samen klaarkomen stopt Museeuw plots. Zwijg vrouw, ik rijd vanaf nu met een serieus verzet.

Museeuw komt van het toilet zonder zijn gat af te kuisen. Johan wat doe je nu? Zwijg vrouw, ik moest de rol lossen. Museeuw koopt een lotje van een tombola en kan zijn geluk niet op als hij een CD met de 9de van Beethoven wint. Maar Johan, moet ge daar nu zo blij om zijn? Zwijg vrouw, ik ben nog niet te oud om een klassieker te winnen.

Kleine Museeuw komt thuis van school. Johan, foei, zo'n slecht rapport! Zwijg ma, soms moet ge blijven zitten tot de moment daar is! Maar Johan, wat doe je met dat kroonkurkje op je hoofd?! Ze hebben me geflest! Johan, waarom kom je te voet naar huis? Zwijg vrouw, de medevluchters hebben mijn wiel gehouden! Johan Museeuw komt na de ronde van vlaanderen en z'n vrouw staat in de keuken. Als ze Johan ziet vraagt ze: Maar Johan, wat ben je nu weer van plan? Zwijg,vrouw, ik ga ze eens een koekje van eigen deeg geven Johan Museeuw op 10 km van de finish in de Ronde van Vlaanderen tegen Patrick   Museeuw: Snel, een pakje lucifers!

Maar Johan, waarom hebt gij nu lucifers nodig? Patrick zwijg, mijn pijp is uit! Johan Museeuw haalt in de laatste kilometer van de ronde van vlaanderen de beauty-case van zijn vrouw uit zijn achterzak. Ploegmaat Bettini heeft het echter gezien Bettini: Ik ben de nieuwe Museeuw. Zijn vrouw slaat dit enige tijd gade en vraagt: Ik ben een waaier aan het vormen! Zijn vrouw, die toevallig op die plaats langs het parcours staat om haar man aan te moedigen roept: Gij zult niet praten in de klas, schreeuwen is luider 2.

Gij zult niet gummetjes gooien, tassen komen harder aan 3. Gij zult niet te laat komen, niet komen is leuker 4.

Gij zult de leraren niet pesten, slaan voelen ze teminste 5. Gij zult niet rennen in de gang, glijden is leuker 6. Gij zult niet vechten, vermoorden is stoerder 7. Gij zult niet op de tafels schrijven, verven is duidelijker 8. Gij zult het klassen boek niet kapot maken, verbranden is toffer 9.

Gij zult nooit spiekbriefjes schrijven,op het bord is duidelijker Gij Fietst nooit op het schoolplein, brommers gaan harder. West-Vlaamse vertaling enabled Biesluuter vo de viagra erectjuhpille Alleen gebruuk'n aje stiev'n ook twolf euren ard moe bluuv'n. Vanden eeste ki deureslikk'n me veel bier om gin stieve nekke te rieg'n. Maximum twi pill'n tegeliek pakk'n om doodneuk'n deur uutputtinge ook wel sterv'n in 't harnas genoemd te voorkomm'n.

Ojje der meer dan tweje tegeliek pakt, trek j'ol je bloed uit jen ersens en stoan wiender nie in vo de gevolg'n. Past ip ojje gereed komt, wanje kwak wordt een oenberekenboar projectiel, da med een gank van twei-oenderd kilometers per eure roendjen or'n vliegt.

Zorgt er voor'n da je wuuf an de pille is, want me zukke snelhed'n helpt zukke caoutchouen velloband nie mi. Bieverschiensel'n Ot ie wa grodder is dan normoal, ton bluuft ie ook langer stief, mo peist ton nie te veel an schoane wuuv'n want ton explodirt ie gelik niet'nt Oj em te vele gebruukt, lop je kanse op een 'anglul Veel plezier me deze sexpille.

Compjuters M'en wiedre ollemalle heziejun da zeest de televisje [k en't ier ovre de VRT nie da flut zendertje va de VTM, me ol die antwerpnoars e brabanders e limburhers] ol wit da 't me compjuters in t Iengels te dowun hot zien. Tinnis Club de Puuppe CR: Het leven zou als het is Ben vanmorgen niet opgestaan, ben opgevallen. Toen ik vanmorgen wakker werd, voelde ik ineens hoe de zwaartekracht vat op mij begon te krijgen en hoe ik uit mijn bed getild dreigde te worden.

Ongelukkig had ik een snelle reflex om mij net op tijd aan mijn kleerkast vast te houden zodat ik niet met mijn smikkel tegen de grond zou kwakken. Wat ik toen immers nog niet wist, was dat daar vandaag een bowlingbal op gelegen was die door de schok aan het rollen gebracht werd en zo uiteindelijk op mijn kop kreeg zodat ik de kast moest lossen om tenslotte mijn tandafdruk in het parket achter te laten.

Ik had besloten om even te blijven liggen, dan kon er eventjes niets meer misgaan. Ik had het nog maar net gedacht, of ik voelde al kriebels ter hoogte van mijn onderbuik. De kriebels gingen zich steeds meer naar onderen gaan begeven. Ik sprong overeind om te kijken wat er aan mijn buik kriebelde, bonkte met mijn hersenverpakking tegen de schouw en merkte op mijn buik en op mijn parket een enorme colonne bosmieren op.

OK, de gast die mij het parket verkocht had, had me wel gezegd dat ik met zijn parket van echt cederhout een stukje natuur in huis zou halen, maar zoveel natuur vond ik echt van het goede teveel. Ik ging, nou ja, rolde naar beneden, want de traploper lag weeral eens los, om te eten. Toen ik in de broodtrommel keek, zag ik echter dat ik geen brood meer had. Ik pakte mijn fiets en nadat ik mijn band gestopt had kon ik vertrekken naar de bakker.

Ik had geluk, er stond maar 1 iemand voor, ik zou dus zeker niet lang moeten wachten. Toen het mijn beurt was bleek het laatste brood net de deur te zijn uitgewandeld. Ik fietste dus door naar de volgende bakker alwaar ik ook het laatste brood reeds in de deuropening was tegengekomen.

Weer naar huis en kinneklop dus. Onderweg naar huis kwam ik in het midden van het fietspad een lantaarnpaal tegen. Ik week nog uit naar links, maar de paal week ook uit en herleide met een enorme SMAK mijn fiets tot een kunstwerk. Onderweg naar huis ben ik nog in een hoop olifantenuitwerpselen van waar die kwamen, Joost mag het weten getrapt en met mijn voet in een open rioolputje blijven steken. Ze hebben er een drilboor of drie moeten bijhalen om het putje weer van rond mijn voeten te boren.

Toen ik uiteindelijk toch thuis geraakt was en mijn kunstwerk aan de muur had gehangen, begon ik met de voorbereidingen voor het middagmaal. Ik schilde de aardappelen, de wortels en mijn vingers. Toen de patatten gaar waren, deed ik er melk bij en zat ik nog geen minuut later weer in de puree, lekkere wortelpuree. Na de maaltijd, ik heb maar 3 keer op mijn tong gebeten vandaag, heb ik afgewassen. En ik heb bij de ganse afwas niks gebroken, dat is me nog nooit overkomen, zou het geluk eindelijk eens aan mijn kant staan.

Ik had echter niet veel tijd om daar over na te denken. Ik rook brandlucht en ik ging kijken wat er scheelde. Het was de salontafel die, voor de zetel, in vuur en vlam stond. Nadat ik mijn blusapparaat erbij had gehaald en geconstateerd had dat het leeg was, ben ik op zoek geweest naar iets anders om te blussen. Toen ik echter met de tuinslang binnen kwam gewandeld was het vuur verdwenen.

Ik heb nog gezocht onder de tafel en onder de zetel, maar het was nergens meer te vinden. Ik nestelde mij dus in mijn zetel om mij op te maken voor een lekker middagdutje.

Ik was reeds langzaam aan het indommelen toen ik opeens een meter de hoogte werd ingezwierd van het verschot. Een enorme knal, gevolgd door gerinkel had mij weer tot de wakkeren doen behoren. Het geluid kwam uit de keuken en ik ging een kijkje nemen.

Het was mijn servieskast die van de muur naar beneden was gekomen en toen ik de vloer van de keuken bekeek, bedacht ik dat ik nu wel veel geluk zou hebben, indien het spreekwoord klopte natuurlijk. Verblijd door het goede nieuws dat ik zonet had vernomen, besliste ik eens een uitstapje te wagen. Ik wandelde door het bos toen ik het struikgewas hoorde ritselen. Ik wierp een blik op de struiken en beende vlug door, je wist maar nooit. Toen hoorde ik opeens au roepen. Uit het struikgewas kwam de boswachter te voorschijn.

Hij had mijn blik op zijn hoofd gekregen en ik kreeg bijgevolg nog eens een boete voor sluikstorten. Op de terugweg naar huis moest ik nog even stoppen voor een zebrapad. Die was zomaar uit het niets ineens de weg opgekropen. Ik toeterde nog met de neushoorn van mijn wagen en met gierende banden kwam ik uiteindelijk tot stilstand. Door de schok brak mijn gordel werd ik direct met mijn neus op de feiten gedrukt.

De zebrapad had als een weerlicht het hazenpad gekozen. Ik heb de sterretjes laten herstellen in een Carr Glass center en ben toen naar huis gereden. De dag was lang en vermoeiend geweest en ik verlangde naar mijn bed. Ik bereikte mijn bed zonder ongelukken en toen ik erop ging liggen, bleek hoe groot de honger van de mieren geweest was vandaag. Ze hadden de ganse vloer ondermijnd en het duurde dan ook niet lang vooraleer ik beneden met mijn bed in de sofa belande.

Ik heb dan maar het besluit genomen om daar verder de nacht door te brengen. Als die 25 muggen nu nog eens zouden willen gaan vissen, dan zou ik helemaal tevreden zijn, maar ja, je mag immers niet te veel willen ook he. Het leven zoals het is Donderdag Sinterklaas gaan halen bij bomma en bompa, Alleen knikkers gekregen.

Heb knikkers op de keldertrap gelegd. Bompa naar beneden getuimeld, geen belang, bompa toch al oud en versleten, er waren geen knikkers kapot.

Klop gekregen, met knikkers spelen mag niet. Dinsdag Hele toffe dag, heb nichtje Suzy gezien op begrafenis bompa. Hele dag doktertje gespeeld, heel plezant. Mama kwaad, papa kwaad, tante Angel kwaad, Suzy niet. Doktertje spelen mag niet. Stiel leren is verboden. Woensdag Hier en daar in huis chocoladekorrels gelegd, papa is muizenvallen gaan kopen, heb korrels opgegeten, mama viel flauw, heb klop gekregen, Lekkere chocoladekorrels eten is verboden.

Donderdag Heb voor 20 knikkers hele mooie witte muis gekregen van kameraad, In doosje gedaan en schoon verpakt, Cadeau voor mama. Mama eerst héél blij, daarna kres gegeven, flauw gevallen, papa weer heel kwaad. Heb klop gekregen, cadeautjes geven is verboden.

Vrijdag Papa sloot mij op in de kelder, is plezant. Heb van patattenvoorraad frietjes gesneden om mama te helpen. Zwaar werk, wel kilo patatten. Heb toch klop gekregen. Mama helpen is verboden. Zaterdag Pap sloot me op op zolder, ook heel plezant. Heb papa geholpen en dakgoot proper gemaakt.

Stond veel volk op straat. Pompiers zijn me komen van dak halen. Papa kwaad, heb klop gekregen. Papa helpen is verboden. Zondag Papa sloot me op in tuinhuisje. Had kou en heb vuurtje gestookt. Pompiers zijn weer gekomen. Toffe mensen, spuiten alles nat. Kou hebben is verboden. Maandag Wou pompiers nog eens terugzien. Heb gebeld en ze zijn gekomen. Mama kwaad en pompiers ook. Pompiers graag zien is verboden.

Dinsdag Stille dag vandaag. Mama heel ongerust en ambetant. Niks doen is niet plezant en eigenlijk verboden. Woensdag Op bezoek gegaan bij bomma, toen ze me zag staan kreeg bomma schuim op haar mond. Mama sloot me op in de keuken. Stoelen van bomma véél te hoog, heb ze wat korter gemaakt met zaag van bompa, nu zijn ze juist goed. Mama kreeg ook schuim op haar mond. Donderdag Met papa naar kliniek gegaan, bomma en mama gaan bezoeken.

Iets kapot aan de zenuwen. Dokter stak met naald in mama haar arm. Heb met andere naald die daar lag in de stouterik zijn achterwerk gestoken. Dokter kreeg ook schuim. Van papa klop gekregen. Wilde bij papa en mama in het grote bed.

Wilde niet, wilde cola zoals op TV. Melk vies, bijna dood. Mag niet met zeep spelen. Zeep in mond gestoken. Nooit meer doen, smaakt vies. Mat van kleur veranderd en raar ruiken. Nog meer reuk op gedaan. Vliegertjes gemaakt van papa's papieren. Ben buitengevlogen, net als vliegertjes. Mama wilde hem terug. Eerst snoep gevraagd, dan sleutel teruggestoken. Wilde weten of hij kon zwemmen. Gewacht op Sinterklaas en Zwarte Piet. Wou frieten met stoofvlees.

Stoelen omvergegooid en pap naar papa gesmeten. Kletsen gekregen op blote poep. Rest van pap toch maar opgegeten. Pluisjes van deken getrokken, in neus gestoken.

Terug eruitgehaald, waren nat. Heb ze maar onder bed gestoken. Alles zelf moeten uitgommen. Mama vond van niet. Poeder op kanarie gedaan. Kanarie nu lekker ruiken. Best afblijven, poes gevaarlijk. Blokje naar TV gegooid. Niemand kon nog zien. Ikke niet zien, niemand nog zien. Werk aan de Winkel Een bruine trui breien De wc-eend voeren Een bruine beer verzuipen De rug snuiten Een bruine stropdas punniken Een dino kleien Uit de bilnaad gieren Uit m'n sterretje brullen Een bruine punt of splinter uit mijn rug drukken of halen Even mijn ruggegraat verleggen Een fax uit Darmstadt ontvangen Een anaalyse maken Een zak tuinaarde openscheuren De rug met een stippellijn verlengen De sik verzetten Twents Er een barretje of 3 achter hebben staan De pot funderen Een uitdraai maken Uit de broek hoesten Uit de kont kotsen Effe mijn rug uit drukken De krent oprullen Alles achter de rug hebben Roet in het eten gooien De aambeien schoffelen Een taart bakken Van knallenstein gaan De nageboorte zal wel zo komen Een blokhut bouwen Een 'eitje' leggen Limburgs De brune hengst op stal zett'n!

Uit de heup kuchen Een mol steken oud-Nederlands? Een Forrest Dump maken in het bos poepen Een bruinvis lanceren Een bolus draaien Even mijn rioolbelasting betalen Een dammetje bouwen Even uit mijn aars beulen Een laxatierapport opstellen De aambeien smeren Even wat per buizenpost verzenden Hendrik begraven Gronings Meneer de Bruin meldt zich Even Kluivert uit de selectie zetten Wie niet betaald, moet er maar uit Hij geeft al kopjes Goh, ik wist niet dat ik het in me had Het is dringend ik heb al ontsluiting Even naar die bleke jongen met die bril Het was weer twee keer doortrekken Er staat een bruine beer aan 't hek te rammelen Ga even mijn rekoefeningen doen Even de aardappelen afschudden Hij steekt zijn tong al uit Ik voel 'm al tegen het textiel aan drukken Beter in de vrije lucht dan in een benauwd gaatje Effe naar kantoor Mijn endeldarm legen Even naar de drukkerij Even een pijp oud eten er uit drukken Een offer brengen aan de wc-goden Ik ga even regeren op de porseleinen troon Het mestoverschot bevorderen De aambeien föhnen Een negerdorpje kleien Effe mijn middagmaal te water laten Even een neger aan de rivierpolitie overdragen Me bruine jongen laten bobsleeeen.

Als microsoft auto's zou maken Elke keer wanneer er nieuwe strepen op de weg werden geschilderd zou je een nieuwe auto moeten kopen. Regelmatig zou je auto zonder reden stoppen, je zou dat accepteren, opnieuw starten en verder rijden. Regelmatig zou je auto er bij een manoeuvre mee ophouden en niet meer willen starten en zou je een nieuwe motor moeten laten monteren. Om een of andere reden zou je ook dit gewoon accepteren. Je zou maar één passagier tegelijk kunnen meenemen, tenzij je een "Auto 95" of een "Auto NT" kocht.

Maar dan zou je eerst meer zitplaatsen moeten kopen. Macintosh zou een auto maken die op zonne-energie liep, twee keer zo betrouwbaar was, vijf keer zo snel en twee keer zo makkelijk te besturen. Maar die zou maar op vijf procent van de wegen kunnen rijden. De Macintosh-autobezitters zouden dure Microsoft aanpassingen moeten kopen die hun auto's een stuk langzamer zouden maken. De olie-, motor-, brandstof- en dynamo-waarschuwingslampjes zouden worden vervangen door een enkel waarschuwingslampje met daarop "Algemene Auto Fout".

Men zou enthousiast worden over de "nieuwe" snufjes in Microsoft auto's, terwijl men helemaal zou vergeten dat die al jaren in andere auto's zaten. We zouden allemaal moeten overschakelen op Microsoft benzine en vloeistoffen, maar de verpakking zou geweldig zijn. Nieuwe zitplaatsen zouden iedereen dwingen hetzelfde formaat zitvlak te hebben. De airbag zou voor het in werking treden vragen: Microsoft zou geen eigen motoren bouwen, maar een kartel vormen met zijn motorleveranciers.

De nieuwste motor zou 16 cylinders, multi-point benzine-injectie en vier turbo's hebben maar zou toch een ouderwetse zijklepper zijn zodat je T-Ford onderdelen zou kunnen blijven gebruiken. Er zou een "Engium Pro" te koop zijn met nog grotere turbo's, maar die zou langzamer rijden op de meeste bestaande wegen. Microsoft auto's zouden een speciale radiocassette hebben waarmee je alleen Microsoft FM zou kunnen ontvangen, en alleen Microsoft cassettes zou kunnen afspelen.

Tenzij je natuurlijk de upgrade zou kopen om bestaande stations en bandjes te kunnen beluisteren. Microsoft zou het fantastisch doen omdat, ondanks het feit dat ze geen wegen bezaten, alle wegenbouwers gratis Microsoft auto's zouden leveren, inclusief IBM!

Als je nog steeds oudere autotypes zou gebruiken zoals AutoDOS 6. Als je je geen auto zou kunnen permitteren, zou je er gewoon een van een vriend lenen en hem kopiëren. Wanneer je een auto zou kopen, zou je eerst een paar dagen aan de ontsteking moeten prutsen voordat hij het zou doen.

Je zou een upgrade moeten kopen om met twee auto's naast elkaar te kunnen rijden. De sterkste spier van het menselijk lichaam is de tong. Als je 8 jaar, 7 maanden en 6 dagen zou schreeuwen, heb je genoeg geluidsenergie geproduceerd om 1 kop koffie te verwarmen niet echt de moeite dus.

Ik wil het eigenlijk ook niet weten. Maar varkens krijgen orgasmes van 30 minuten? Lijkt me niet eerlijk. En waarom een varken? De vrouwtjes geven dus aan seks te willen door de kop van zijn romp te trekken Schat, ik ben thuis. De 5 minuten test. Schrijf je naam op een blaadje. Lees alle vragen eerst goed door.

Schrijf drie Engelse woorden op. Hoe veel minuten is een uur? Tik drie maal met je pen of potlood op de tafel. Denk aan je opa van je moeders kant. Hoe heet de vader van die opa zijn oudste kind? Teken een vierkant, teken in dat vierkant een cirkel en in die cirkel een vraagteken. Hoe laat is het? Wat is in Nederland de meest voorkomende achternaam? Hoe oud ben je? Hoeveel uur heb je vanacht geslapen? Schrijf drie tv programma's op waar je graag naar kijkt. Sta op en ga zitten.

Hoeveel foute woorden staan er in deze zin: Hoe oud zou de neef van je betovergrootvader van je moeder geweest zijn? Als je vraag twee goed gelezen hebt, maak je alleen vraag een en dan wacht je tot de 5 minuten om zijn!

Wanneer je een telefoon met druktoetsen gebruikt, druk dan voortdurend willekeurige nummers in wanneer je bestelt. Vraag de persoon aan de andere kant die de bestelling opneemt om met deze ongein te stoppen. Maak zelf een klantenkaart en vraag of ze die accepteren. Spreek een raar taaltje wanneer dat zo uit komt. Bestel een Big Mac. Beëindig het telefoongesprek met: Geef ze je adres, roep dan "Oh, alstublieft wilt u me verrassen!

Beantwoordt hun vragen met tegenvragen. Zeg met een hijgende stem dat ze de rotzooi van het eten moeten afsnijden en vraag of ze iets uitzonderlijk zondigs in huis hebben. Gebruik de volgende indrukwekkende woorden in het gesprek: Doe je bestelling zingend op de wijs van "Gimme hope Johanna, gimme hope Johanna, gimme hope Johanna, before the morning comes Verhoog je stem wanneer je zegt: Stotter op de letter "p".

Vraag naar een aanbieding die je gelezen hebt in een advertentie van een andere pizzeria. Vraag wat voor kleren degene draagt die de pizza's rondbrengt. Knak je vingers vlak voor de hoorn van de telefoon. Zeg hallo, blijf vijf seconden sprakeloos en doe dan net alsof ze jou belden.

Ratel je bestelling af met een grote vastberadenheid. Als ze vragen of je er ook wat te drinken bij wilt hebben, raak dan in paniek en raak gedesoriënteerd.

Deze wordt gebruikt om te voorkomen dat anderen zich door middel van browsermanipulatie kunnen voordoen als jou. In dit cookie staat je userid opgeslagen. Deze werkt alleen in combinatie met het sessid cookie dat hierboven al vermeld staat.

Hier wordt de schermbreedte van je device opgeslagen. Op basis hiervan kunnen bepaalde elementen wel of niet worden ingeladen of van een passende weergave worden voorzien. Dit cookie wordt door cloudserverdienst Cloudflare gebruikt om de juiste bezoekers naar onze server door te sturen. Zonder dit id zou je geen pagina te zien krijgen. Deze cookies worden gebruikt door Google Analytics en zij geven ons inzicht in onze overigens anonieme bezoekersstatistieken.

Google Analytics wordt door FOK! Deze cijfers worden gebruikt om de site verder te optimaliseren. Bij video's die op onze site gebruikt worden worden door de aanbieder vaak youtube, maar er zijn meer aanbieders cookies geplaatst om bijvoorbeeld het aantal bekeken video's te meten.

Bij de afbeeldingen die op de site geplaatst worden door onze bezoekers kunnen cookies geplaatst worden door de gebruiker zelf, danwel door de gebruikte hostingprovider. Deze worden bijvoorbeeld gebruikt om het bereik van de afbeeldingen te meten.

Deze advertentienetwerken verkopen ook advertentieruimte aan andere partijen. Welke partij gebruikt wordt kan per advertentie verschillen. De adverteerders plaatsen cookies om onder meer het bereik te meten. Deze cookies worden niet door FOK! Met deze social media knoppen kunnen gebruikers onze inhoud delen op de bekende Sociale netwerken. Met de cookies kan bijvoorbeeld worden bijgehouden of je een item al gedeeld of geliked hebt.

.


Als je die dingen niet wilt zien dan moet je icons gewoon uit kunnen laten zetten??? Vanavond heb ik toevallig in een of andere natuurfilm een groep olifanten mogen bewonderen. Tot m'n verbazing zag ik dat een olifant een enorme penis heeft die hij kan besturen en ongeveer 25 kilo kan wegen.

Goed, deze olifant liep lekker chill door de prairie op zoek naar een bronstig wijfje en uiteindelijk vond hij er een. Het opmerkelijke van dit alles was de totale desinteresse van andere olifanten ten aanzien van de vrijage die onvermijdelijk volgde. En terecht natuurlijk want er is niets natuurlijker dan dat, zelfs dieren snappen dat.

Wat is er dus eigelijk mis met af en toe een blote vrouw of man bekijken. Wie heeft er ooit bedacht dat het kijken naar blote tieten oid een doodzonde is of schadelijk voor de gezondheid. Kijk, ik snap ook wel dat je er niet de hele dag mee geconfronteerd wilt worden maar hetzelfde geldt voor een pot-pindakaas-icoon of een foto van een AMD sleutelhanger. D'r zijn landen waar ze de hele dag in de blote tieten voortsjokken en niemand die daar wat van zegt. Tuurlijk niet, het is maar wat je gewend bent.

Als deze ontzettende pornostripplaatjes met pikkies kleiner dan een pickupnaald je al tot waanzin drijven dan denk ik dat een gemiddelde Sanex-reclame al helemaal je hersenvocht doet borrelen.

Ik vind ze ook best kinderachtig, maar ik kan me er niet echt aan storen verder. Zijn wel meer icons die ik erg dom vindt. Zal geen voorbeelden noemen, maar me er aan ergeren, nee dat niet. Ik vind dat als iemand die plaatjes wil zien als zijnde zijn herkenning. Ik zie ook niet echt het probleem van die dingen in. Ik kijk er meestal ff naar, haal een glimlach boven, en lees verder. En besides, veel van die icons hebben echt wel lekkere t gr ieten. Die hond mag wel weg imo, voor de rest, tsja..

T zijn maar een paar ingekleurde lijntjes hoor, je kan imo ook overdrijven. Boeit me persoonlijk weinig, ik kan het ook niet echt aanstootgevend noemen.

Maar ik kan me wel goed voorstellen dat anderen zich er wel aan ergeren, en daarom mag het van mij best enigzins gereguleerd worden. Ook dan hou je discussiepunten, maar je hebt een leidraad. Den the Man Registratie: Den the Man Hmmm Als iemand opgewonden word van die bewegende pixels in de eerste posting van dit topic, dan moet die persoon het zeggen. Varienaja Wie dit leest is gek. Op zaterdag 27 april Vanavond heb ik toevallig in een of andere natuurfilm een groep olifanten mogen bewonderen We zijn toch allemaal volwassen hier of willen in ieder geval doen als of?

Neem dan ook niet van deze infantiele icoontjes, ik verwijder ze als ik ze tegenkom, op die "Make Out" na, die is redelijk onschuldig BTW: WTF is "dirty Sanches dan weer? En die icons komen op het hele forum terug, dus ook als je discusseeert in een topic over kindermishandeling of over 11 september of bij hardwareproblemen. Misschien heel erg leuk en cool voor je huiskamervriendjes als je daar een zinloze discussie hebt, maar niet echt cool op het forum. Zwaar kinderachtig IMO zelfs.

Wat de één puberaal vindt, vindt de ander juist ontzettend grappig. De statistieken zeggen dan over het algemeen dat de één ergens boven de 20 zit en de ander ergens onder de Ga maar eens voor jezelf na: Als je al dan niet door een of andere rare speling van je browser ineens op internet met sexplaatjes geconfronteerd wordt, ben je er over het algemeen met een Alt-F4 weer snel vanaf. Maar als je een topic leest over iets wat je interesseert, en je wordt dan geconfronteerd met iets wat je alleen weg kan halen door de thread niet meer te lezen of alle user-icons uit te schakelen, dan kan ik me goed voorstellen dat je in zo'n geval aangeeft dat je je daaraan stoort.

Een brandend kruisje mag dus niet, en dit mag wel?? Ik vind het wel weer hylarisch ende geweldig dat de topicstarter zich ergert aan dergelijke iconen, maar ze vervolgens wel ff allemaal in zn posting plaatst. Dat onderbouwt je probleem wel ja Zo ga ff chillen anders! Of is het delen van je mening niet meer toegestaan hier?

De dag dat iedereen een goed icoon heeft is de dag dat er dus geen onvolwassen mensen meer op GoT zitten. Maar zo'n pr0nicoon is voor mij een teken van "trap me hier weg", wat helaas niet gebeurt.

Verder weet ik iig wel in welke hoek ik de gebruiker kan zetten drukke hoek aan het worden. Wel lekker als je op je werk zit, je surft een beetje over GoT en je schept op over hoe goed het wel niet is, terwijl je collega's uitsluitend naar de bewegende icoontjes kijken. Mijn icoon is ook herkenbaar hoor Alleen ben ik niet de enige die het gebruikt [Edit] bytes whoehie! Ook icons kunnen de reden zijn van flames en dergelijke. Hou daarom een beetje rekening met de rest.

Afbeeldingen van seksuele, criminele of andere bedenkelijke aard zijn niet toegestaan. Ook zeer felle of heftig knipperende icons zijn verboden. GoT behoudt zich uitdrukkelijk het recht voor om user icons zonder opgaaf van reden te weigeren, verwijderen of veranderen.

Mwah, hier overdrijf je misschien een tikje. GoT zal heus niet als pr0n-site gezien worden door een aantal van dat soort icoontjes hoor. Persoonlijk stoor ik me hier niet echt aan maar aangezien ik overdag ook wel eens op GoT zit en mijn kids ook wel eens en passant een blik op het beeldscherm werpen vind ik die icoons minder. Omdat het animated icoons zijn valt hun blik daar direkt op en hebben ze het er gelijk over. Zeker bijvoorbeeld zo een icoon waar sex met dieren word gesuggereerd kan ik niet echt waarderen.

Maar dat geld niet alleen voor icoons met sex maar ook icoons met geweld. Dat er af en toe een foto van een paar blote borsten getoond word dat vind ik heel wat anders dan een plaatje waar duidelijk sex getoond word.

Van mij mogen die iconen dus verwijdert worden. Snappen jullie nu waarom we wel gedwongen zijn om dit soort lappen tekst in de FAQ te zetten? Omdat sommigen het blijkbaar niet aankunnen, de grenzeloze anonimiteit van het internet geeft de frusten de kans om te doen wat ze IRL nooit zouden durven.

Wij snappen over het algemeen heel erg goed waarom dit soort zaken in de FAQ staan maar realiseer je dan ook dat dit forum een afspiegeling van de samenleving is met een bepaald percentage liefhebbers van 'speciale' iconen.

Ben je echt een frust als je een van bovenstaande plaatjes in je icoon hebt of ben je er een als je die hier niet durft neer te zetten? Hoe simpel is het niet. We willen een leuk forum maken, voor de "advanced user". Geen rigide constructie met veel do's en dont's. De zelfdestructie zit blijkbaar bij sommigen ingebakken. Vind je echt dat hier 'advanced users' komen dan?? Die hebben echt geen tijd voor dit soort fora. GOT is erg goed opgezet en m'n comlimenten daarvoor maar het gemiddelde IQ ontstijgt hier echt de niet hoor.

Zelfdestructie betekent zelfvernietiging en heeft niets te maken met twee stripfiguren die je met een vergrootglas heen en weer ziet gaan. Er moet blijkbaar alleen rekening gehouden met de eigen "stoerheid", en niet met de rest. Want wat anderen ervan vinden is in een virtuele community niet belangrijk. Dit is geen FOK. Dit is geen onzinforum. Dit is Gathering of Tweakers, niet Gathering of pr0n. Dus bespaar me alsjeblieft de meuk.

Het is niet stoer, het is imho extreem zielig. En dan heb ik het niet over een bewegend plaatje. Zorg nu maar gewoon dat het hier leuk blijft en neem sommige 'extremiteiten' maar voor lief. En stomme icons die puur kleuterig zijn en er zijn om te provoceren staan in mijn forum beleving onder het belang van een net serieus forum. Toch krijgen we vaak naar ons hoofd geslingerd dat het te streng is Ach, je kan toch niet iedereen te vriend houden en dat wil je ook liever niet Ga gewoon zo door maar zorg er wel voor dat je alert en vernieuwend bezig blijft.

Is niet makkelijk maar wel noodzakelijk. ErectionJackson Ff testen hoe lang een onderti. Waarom wordt er toch zo'n probleem gemaakt van seks?

Als je een user over seks hoort praten op een niet-technische manier is het direct een seksueel gefrustreerde nerd. Dat er mensen zijn die het niet fijn vinden om een seks-icoon te zien kan ik heel goed begrijpen, maar ik hoef geen AMD-icoon te zien of een Barbapappa-icoon. En je moet me niet gaan vertellen dat je dat niet kunt vergelijken, want je kunt het uitstekend vergelijken.

Dat het in sommige topics aanstootgevend kan zijn begrijp ik, maar ik vind dat je jezelf, als je je eraan ergert, er maar even overheen moet zetten. Je zit hier met Het gedrag van users irriteert me vaak meer dan welk icoon dan ook.

Misschien ligt het aan dat ik open sta voor nieuwe dingen en voor andere meningen dat ik er anders over denk, maar ik vind het aanstellerig gedrag om je over zulke icoontjes druk te maken. Als dit al aanstootgevend is zeg.. Ik vind dat het af en toe wel een beetje te veel op Nederland begint te lijken. Overal zijn inmiddels regeltjes voor en dingen zijn al snel aanstootgevend.. Jammer, het maakt de boel er een stuk saaier op. Ja, ik accepteer alle cookies en aanverwante technieken.

Dank je wel, helemaal top. Klik nu op de knop hieronder om je keuze te bevestigen en door te gaan naar FOK. Ja, Ik wil graag een goed werkende site! Je gaat tevens akkoord met onze privacy policy en algemene voorwaarden. Je kunt deze toestemming op ieder moment intrekken.

Je zult dan echter geen toegang meer hebben tot onze site. Je browser ondersteunt geen javascript. Schakel javascript in om door te kunnen gaan. Scroll omlaag voor meer informatie. De cookie is een klein stukje tekst dat door een website op je computer wordt geplaatst om bijvoorbeeld bij te houden of je bent ingelogd, wanneer je laatste bezoek was etc.

Cookies zijn niet eng, maar onderdeel van de HTTP-specificatie. Het HyperText Transfer Protocol wordt door iedereen gebruikt die een website bezoekt: Cookies kunnen nooit gebruikt worden om privégegevens van je computer uit te lezen of wachtwoorden te onderscheppen. Ook kunnen ze een computer niet infecteren met een virus of trojan. Ze zijn dus volkomen veilig en worden al sinds de jaren 90 zonder incident gebruikt op bijna ALLE websites in de wereld. Uitleg over onze cookies.

Dit is een hash van je huidige session id. Deze wordt gebruikt om te voorkomen dat anderen zich door middel van browsermanipulatie kunnen voordoen als jou.





Sperma zuigen maagdelijk kutje

  • 438
  • SEX PRIVE ONTVANGST GRATIS ZEX
  • THUISONTVANGST FRIESLAND LEKKERE CLITORIS




Geile hollandse sex vader neukt vriendin van dochter


De staatskas werd goed bewaakt. Aan de andere kant van de Amstel lag de brandweerkazerne, en hij mocht regelmatig van het uitrukken getuige zijn. Ook dat was een geruststellende gedachte. Vrouwen die beseften dat dit de laatste kans was om op bekend terrein te parkeren voor ze bij de Utrechtsebrug de rijksweg opgingen en zich in den vreemde begaven, stopten, klapten de zonnekap omlaag en namen lipstick en oogschaduw ter hand.

Mannen vouwden op het dak van hun auto een plattegrond van Amsterdam open, of, kijkend naar het bord dat even verderop stond Utrecht, Hilversum een kaart van Nederland. Het wàren altijd mannen. Vrouwen vinden blijkbaar overal de weg, of komen nooit op plaatsen waar ze de weg niet weten.

In de weekeinden fietste men 's ochtends hetzij liefderijk gezinsgewijs, hetzij sportief alleen, de stad uit, energiek nog, om 's avonds traag en roodverbrand weer terug te keren.

Het verkeer te voet was omvangrijk en gevarieerd. Een opvallend snel wisselende populatie van joggers stelde hem in de gelegenheid de boekhouding te doen van hun slechte geweten, dat ze in verschillend tempo voorbij zeulden; hoe langzamer ze erbij liepen, hoe kleiner de kans was dat hij hen terugzag, dat viel hem wel op.

Maar zelfs de traagste joggers werden in traagheid verslagen door innige paartjes, die in een langdurig surplace elkaar per meter omhelsden. De wijde omtrek liet er de hond uit; sommige dierenliefhebbers hadden er drie tegelijk aan de lijn. Dat waren de echte asocialen. Wandelaars gingen bepakt en bezakt voorbij in de richting van het Amstelstation, lifters met rugzak passeerden, en flaneurs flaneerden.

Op de Amstel werd van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat geroeid door leden van de diverse verenigingen die in de buurt hun clubhuis hadden. Skiffs togen rank voorbij, maar ook de achten met stuurman zwiepten schoksgewijs langs.

Snelheidsmaniakken in speedboten gierden met de voorplecht als een erectie geheven door het water. Mafkezen die iets te vieren hadden, hingen een ouwe geplatboomde schuit vol ballonnen, huurden een bandje en dobberden vervolgens hijsend, hossend en zingend, en stuurloos van wal naar wal.

Zeiljachten waren er te zien, het gezin trots rond het roer verenigd, en rondvaartboten, terwijl het gewone scheepvaartverkeer zand de stad binnenbracht.

Regelmatig hoorde hij het gerinkel van de Berlagebrug. Wat moest Amsterdam met zoveel zand? Welk gat werd daar in alle stilte gedicht? Het was al met al geen wonder dat hij vaak voor het raam stond. Het was veel beter dan de televisie. Hij kreeg er een goed humeur van, iets wat hij van de tv zelden kon zeggen. En hoewel er voor het idee geen enkele aanleiding bestond, ontleende hij aan zijn uitzicht, behalve een onuitgesproken kinderlijke trots, een diep gevoel van rijkdom.

Als 's zomers het bladerdak van de bomen zich uitbreidde en een steeds groter deel van het licht glinsterende water aan het oog onttrok, leek het alsof zijn girorekening meegroeide, terwijl in die tijd van het jaar toch het tegendeel het geval was. De wieg, die het voorlopig diepste punt vormde van een lange reeks nederdalingen waarvan zijn geboorte de eerste was, de wieg waar hij met zoveel verve begonnen was een gewoon mens te worden, die stond op nummer En nummer 53 was geheel zichzelf.

Daar viel niet mee te schipperen: Kinderen marcheren met hun trommel dwars door een bloembed, ze scheuren schreeuwend van plezier hun prentenboek in tweeën of slaan de vader die hen omhelst een bloedneus: De eerbied voor het leven komt pas met de jaren, als het moeizaam verworven gevoel dat je er een onderdeel van bent een paar keer flink is beschadigd.

Hoe dan ook, nu er niks meer aan te doen was, hij zijn gewelddadige bijdrage geleverd had en alles wat hem nog restte probeerde heel te houden, wist hij wel beter. Hij verlangde er hevig naar zo te zijn: Die kuisheid snapte hij wel, ofschoon hij er, nu hij bezig was haar te veroveren, weinig plezier aan beleefde. Uiteraard bekroop hem de argwaan terwijl hij terugkeerde in de geschonden schoot der semi-maagdelijke staat: Twintig jaar lang je kruit verschieten, en als de bodem van je vat in zicht komt pacifist worden.

Anderzijds zag hij in dat zijn wantrouwen onder de omstandigheden begrijpelijk was: In de daad lijkt een bevestiging van de vrije wil te liggen waaraan het de onthouding van nature ontbreekt, en terwijl beide er toch evenzeer het product van kunnen zijn, wil de geest daar maar niet aan en denkt direct het ergste. De zijne in elk geval wel. Die bij herlezing opeens zo horizontaal klinkende woorden daad en onthouding liet hij voor straf staan, hoewel hij ze veel algemener had bedoeld.

Laat dat lelijke naakte geweten van je maar zien, dacht hij, dan ontbloot je tenminste nog iets. Onmiddellijk daarna boog hij het hoofd nog verder toen hij merkte dat hij in een ongelukkige stilistische handgreep ook de onthouding, die als ze al een richting heeft vermoedelijk verticaal zou zijn, in het platte vlak had getrokken.

Waarom hij uit één stuk wilde zijn, viel al moeilijker te verklaren. Bovendien, dacht hij smalend, wat is dat nou: Een baksteen is ook uit één stuk. Het typeerde zijn ordinaire radicalisme, dat hij de literaire helden uit de jaren dertig die soortgelijke vrome wensen alleen met de pen beleden, minder hoog achtte dan degenen die er het geweer bij hadden genomen om ze wat minder vroom te maken, eens temeer daar hij niet hield van literatuur met vrome wensen.

Waar je het boek van een ander mag afkraken zonder een beter te kunnen schrijven, moet degene die zijn medemens een geweer adviseert ook zelf bereid zijn het op te nemen. Persoonlijke moed kun je alleen bewijzen onder de omstandigheden die haar vereisen; daarbuiten is het verstandig zich van een oordeel te onthouden, ook over hetgeen valt te zien als een gebrek aan die menselijkste kwaliteit bij uitstek. Daar stond hij dan aan de rand van het slagveld, en applaudisseerde. Terwijl wat hij laatdunkend vrome wensen noemde, tenminste nog voortkwam uit de eigenaardigheden van de periode, ging het bij hem om een privé-exercitie van een bedenkelijk soort, bedreven bovendien in alle gemoedsrust en, ironisch genoeg, gewaarborgd door een grondwet waar hij niet alleen zelf geen vinger voor had uitgestoken, maar die bovendien in zijn geval overbodig was, omdat ze arrogantie en eigendunk nu eenmaal niet verbiedt.

Het ging niet eens om een idee, maar om een primitief instinct dat zich onttrekt aan elke vorm van redelijkheid omdat het eraan vooraf gaat. Zijn monolithische verlangen had met ethiek of moraal niks te maken, en was hoogstens subversief in humaan opzicht. Hmm, dacht hij, dat klinkt nonchalant. Voor straf liet hij dat ook staan. Deelnemen in het lot van anderen was niet zijn sterkste punt. Al ver voor hij zoiets onder woorden kon brengen, zei zijn intuïtie hem dat zijn belangrijkste opgave erin bestond zijn persoonlijkheid te conserveren, te blijven wie hij was en de onvermijdelijke wrijving met zijn medemens van zo weinig mogelijk invloed te laten zijn op wat hij dacht en voelde.

Hij vroeg zich niet af waarom, en evenmin of anderen misschien een soortgelijke overtuiging waren toegedaan, hij vond zichzelf niet zo bijzonder, zijn medemens niet zo min, en toch was hij ervan overtuigd dat hij er goed aan deed.

In het idee zat geen enkele hoogmoed en de hoogmoed die hij in sommige opzichten wel degelijk bezat, had met dat idee niks te maken. Dat het desondanks leek alsof hij zijn lotgenoten op deze aardbol als ziektekiemen beschouwde en zichzelf als een kasplant, lag niet in de opzet.

Waar zijn mentale smetvrees vandaan kwam, wist hij niet. Kiezen mensen hun voorkeuren, of is het andersom? Wist hij eindelijk een antwoord op één van zijn vele vragen en liep hij daarom op zijn geboorte vooruit? Wel leken de problemen van de meeste mensen zo weinig op de zijne, dat hij het als een gerechtvaardigd excuus voor zijn gebrek aan belangstelling beschouwde. Aan hem was geen groot idealist verloren gegaan. Hij loog dat hij barstte.

Tot zijn verwondering, want meer was het niet, herinnerde hij zich hoe hij als jongen, zodra eenmaal de geest over hem vaardig was geworden, tot in de onbetekenendste details had gezocht naar tekenen die konden dienen als bevestiging voor zijn status van geroepene.

Zo had hij zich zelfs afgevraagd - eindelijk ter zake - of zijn huisnummer misschien van hemelswege in zijn babyvlees was gestempeld, als een kledingmaat min of meer, maar dan één waar je niet uit kunt groeien. Hij had het gedacht, zonder het te zeggen: Gedenk je nummer, wees een alleen door jezelf deelbaar geheel. De Heer verbleef dan wel elders, temidden van onsterfelijken die de deelbare staat ver achter zich hadden gelaten, maar hij wist feilloos wat daar beneden het grootste probleem was toen hij hem als een veertje in zijn wieg op 53 blies.

Vermoedelijk had Hij wat wrang geglimlacht bij de futiliteit van zijn bijdrage: Een jaar of veertig later was hijzelf al zozeer gewend geraakt aan zijn hulpeloosheid en de overmacht der dingen, dat het idee erom te glimlachen niet eens meer bij hem opkwam.

De weinige orde die hij inmiddels op het ondermaanse waarnam, was te duidelijk van locale aard om nog vertrouwen te hebben in een vorm van hogere oorsprong. Het zwemvest zou hij met enig begrip hebben aanvaard. Ook de man die zei dat God niet dobbelde had, volgens de stand van zaken die hier op aarde nu eenmaal per definitie voorlopig is, eerst het bewijs van het tegendeel geleverd. Als geboren twijfelaar herkende hij toch onmiddellijk het ambivalente karakter van het bezwaar.

Want, eenmaal aangenomen dat God bestaat, moet je vaststellen dat het niks uitmaakt of hij dobbelt: Waarom zou Hij de moeite doen? Anderzijds, waarom zou God geen omweg maken als Hij daar zin in had? Zelf prefereerde hij per definitie de God der oudgelovigen, die zich in mysteriën hulde en voor de aardse logica een raadsel bleef.

Als hij zou geloven, zou hij de dobbelstenen op de koop toe nemen. Van de eindeloze weg van Amsterdam naar Damascus die hij, om te kunnen geloven, moest uitlopen, waren die paar laatste meters wel het minste probleem. Maar hij had moeite met het eerste stuk. Nee, dat nummer, dat moest wel toeval geweest zijn.

God dobbelt en cijfers geeft hij niet. Bovendien, dat was een belangrijke overweging, woonde hij tegen­oordig op Als er Iemand wat had bedoeld met 53, dan moest hij ook de vijftien consequenties van accepteren, die slet, en voor lief nemen dat hij diep gezonken was. Het was geen wonder dat hij met de lieve heer problemen had. Natuurlijk dacht hij onmiddellijk: Wat de heer zelf tegenwoordig mompelde als hij hem zag, kon hij wel raden. En dan keek hij naar de twee foto's die hij van zichzelf had als driejarige en moest erkennen dat het waar was wat iedereen zei: Zijn vooroordelen sijpelden overal tussen de woorden door.

Hoe dan ook, zonder die foto's zou hij het niet hebben geloofd. Ontmoedigd besefte hij dat de enige feitelijke bijdrage aan dit hoofdstukje zijn eerste huisnummer was. Hij bestond, dus was het waar. Maar, dacht hij, dat is dan ook het enige bewijs. Want het leek alsof zelfs zijn bloedeigen fysieke aanwezigheid ruimte voor twijfel liet. Hij wist zeker dat zijn moeder bewijzen van affectie in fysieke vorm niet zonder slag of stoot had geaccepteerd, want zij was een kuise vrouw voor wie aanhankelijkheid zich zeer wel kon beperken tot betuigingen die het daglicht en de aanwezigheid van derden konden verdragen.

Harige zaken, geheime secreties en vlees dat pas slonk nadat het op onbehoorlijke, en onverpakte, wijze in omvang was toegenomen, maakten daarvan geen deel uit. Zijn moeder hield niet van onverpakte dingen; haar manie viel hem pas op nadat hij gevoelig was geworden voor het symbolisch gehalte van sommige menselijke eigenaardigheden.

Wat ze had gebruikt voor aan het eind van de zestiger jaren de wegwerpmaatschappij op paradoxale wijze werd aangekondigd door iets wat diende ter bewaring, en het plastic zakje zijn intrede deed op de markt, wist hij niet, maar vanaf dat moment was zijn moeder een grootverbruikster.

Ze deed alles in plastic zakjes, ook indien het reeds in een plastic zakje zàt. Blijkbaar had ze in die van een ander geen vertrouwen. Het brood dat in een plastic zak werd geleverd, ging in een andere plastic zak en vervolgens in een plastic doos. Toen ook de zogenaamde keukenrol verscheen, droeg dat veel meer bij tot haar huiselijk geluk dan welke onverpakte betuiging van zijn vader ook.

Onder een kopje op tafel ging, het schoteltje en het kleed ten spijt, een stuk papier. De luchtdichte blikken bussen voor koffie en suiker werden nog luchtdichter door een stuk keukenpapier onder het deksel. In de luchtdichtere bussen zaten de luchtdichte pakken. Op hoge leeftijd zou ze de strijd tegen haar eigen omhullingen verliezen. Ze zag er zo tegenop de koffie van zijn driedubbele verpakking te ontdoen, dat ze besloot geen koffie meer te lusten en alleen nog maar thee te drinken, of melk.

Die stond in de ijskast met een knijper op de sluiting; desondanks lag er onder de pakken in de houders papier. Toen ze een keer in Frankrijk was, griezelde ze van de baguettes die er open en bloot op straat stonden.

Ze griezelde niet bij wijze van spreken: Er valt slechts naar te raden wat iemand die van een onverpakt stokbrood kippenvel krijgt, doorstaat als ze aan den lijve nog veel onhygiënischer zaken ondervindt. Hij herinnerde zich uit zijn jeugd dat ze in paniek raakte als tijdens een gesprek per ongeluk de lagere instincten de kop opstaken. Dat kon alleen per ongeluk gebeuren.

Hij was veertien toen hij tijdens het ontbijt in Norman Mailers Helden zonder glorie zat te lezen. Hij las altijd tijdens het ontbijt, voorrecht dat hij pas na veel strijd had veroverd en enkel omdat hij samen met zijn broer en zus later aan tafel ging dan zijn vader en moeder. Beschreven werd hoe de soldaten bij hun vertrek uit Australië hun ongebruikte condooms over boord gooiden.

Kapotjes kende hij, maar condooms? Wanneer op de tv een vrouw zich maar dreigde van een kledingstuk te ontdoen, en in die jaren was dat de uiterste grens der openhartigheid, gaf ze haar niet de kans om te doen wat ze toch niet zou doen. Ondanks de bewondering die ze anderszins voor het medium betoonde, noemde ze de tv onveranderlijk "dat ding", woordkeus die haar afkeer verried voor de onbetamelijkheid waartoe het naar haar smaak zo gemakkelijk afdaalde en waarvoor ze tot in het journaal op haar hoede was, in een tijd zonder afstandsbediening op de punt van haar stoel.

Aangezien ze het al moeilijk had met de theorie, kon hij zich niet voorstellen dat ze zich vrijwillig beschikbaar stelde voor de praktijk. Als hij het zelfs maar probeerde, weigerde zijn verbeelding dienst. Te harer verontschuldiging kon hij aanvoeren dat die houding door velen van haar generatie werd gedeeld.

In de sociale klasse waaruit hij afkomstig was, regeerde Victoria ver over het graf heen, nog lang na de Tweede Wereldoorlog. Hoe dat met de andere rangen en standen zat, wist hij niet. Hij vermoedde dat zijn moeder ook hem het liefst had verpakt. Terwijl hij aanvankelijk aannam dat zulks het gevolg was van haar gebruikelijke obsessie, vroeg hij zich veel later pas af of die drang misschien ingegeven kon zijn door een juist oordeel over zijn fysieke en psychische teerheid.

Hij was een ziekelijk jongetje dat verschillende keren op de rand van een vroeg levenseinde balanceerde. Als hij dan ook - ondanks de gebrekkige tandheelkundige aandacht waarvan hij nog net het slachtoffer was geweest, en de marginale positie die de leden van het gezin waarin hij was opgegroeid jarenlang als consument hadden ingenomen - zijn zegen gaf aan de westerse verzorgingsmaatschappij, vond dat gebaar mede zijn oorzaak in de wetenschap dat hij honderd jaar eerder vermoedelijk niet eens lang genoeg zou hebben geleefd om zijn melktanden te verwerven, laat staan een slecht gebit.

Volgens zijn wat pessimistische opvattingen omtrent de geschiedenis van het menselijk geslacht op aarde, was dat een aardige definitie van progressie. Zijn vader had aangaande het fysiek en geestelijk welbevinden van zijn zoon een typisch mannelijke onbezorgdheid betoond.

Daar was hij zo vroeg mogelijk mee begonnen. Per slot van rekening is er een bizarre tegenstrijdigheid tussen de totale en nietsontziende overgave waarmee de bevruchtende man zich wijdt aan zijn bezigheden, en het minstens zo totale gebrek aan belangstelling voor het lange termijn-effect ervan. Is er één menselijke handeling waarvan de essentie zo terloops is? Als een scheepsbouwer op dezelfde manier de romp van zijn vaartuigen zou leggen, werd hij onmiddellijk gearresteerd.

Het schip zou trouwens zinken. Zelf kon hij er niet over uit dat het grootste wonder op deze aardbol, begiftigd als het was met intelligentie, het product vormde van een daad die daar van was gespeend, en voor het bedrijven waarvan hersens de voornaamste belemmering vormden.

Als aan die merkwaardige procedure enig overleg vooraf was gegaan, moest de leidraad ervan wel een peilloos wantrouwen zijn jegens dat wonderbaarlijke wezen, waar voor de instandhouding van zijn soort niet alleen geen beroep werd gedaan op zijn grootste talent, de geest, maar het met een grote boog werd gemeden.

Hoewel hij aannam dat zijn vader op de regel geen uitzondering vormde, vermoedde hij toch dat zijn conceptie een geslaagd evenement moest zijn geweest, niet in de eerste plaats omdat hij er zelf in al zijn pracht het product van was. Het leek hem echter een logische gedachte dat zijn vader zich, god weet na zeven jaar voor het eerst weer ter plekke, zoals alle mensen die met veel moeite een plaatsje vooraan hebben veroverd, had schrap gezet in het vaste voornemen zijn rechten ten volle uit te oefenen.

Maar dan zag hij zijn vader op wie hij in sommige trekken zoveel leek, die altijd aarzelende man voor wie elke keus, zelfs die van de juiste das, een existentieel fenomeen was, hij zag zijn resolute moeder, voor wie knopen doorhakken de natuurlijke staat betekende, en twijfelde direct. En dan realiseerde hij zich, dat het enige wat er van zijn verwekking vast stond, de verwekking zelf was. Op deze manier schieten we niet op, dacht hij.

Je hebt zes pagina's nodig gehad, om mee te delen dat je verwekt bent op nummer Maar het echte licht was nog niet op, of de zwaartekracht sloeg toe. Het veertje woog zes pond. De sterren waren uit en de schepping was vergeten. Hij krijste om melk en appelmoes. Is het boeren wat een kikker doet? Het was een troostrijke gedachte dat ook zijn debuut uit natuurlijke aandrang geboren was, en niet uit de ijdelheid die hij verfoeide. Diep in zijn binnenste werd het vouwtje waar hij mee geboren werd een haardunne lijn: De eerste breuk was de enige waaraan hij geen schuld droeg; alle andere scherven waren van hem.

De zintuigen regeerden met harde hand en sleepten hem van genot naar genot: Daar lag hij dan zes pond instinct te zijn. Niet alleen genoot hij van genot nog steeds meer dan veel anderen, zoals hij meende dat zijn wanhoop dieper was en zijn geluk groter, maar terwijl de ervaringen in aantal toenamen en de sentimenten die erbij vrijkwamen een steeds grotere variëteit kregen en door hun verwarrende verscheidenheid toch ook steeds meer op elkaar gingen lijken, zou de sterkte ervan zijn leven lang onfeilbaar zijn als maatstaf voor de echtheid van een gevoel.

Tussen echt en onecht zou hij zich nooit vergissen, ook al werd hij daar door zijn verstand, die verwarrende faculteit die in zoveel andere kwesties helderheid schept, wel eens toe verleid. Hij vroeg zich af welke prijs hij betaalde: Zat er diep in hem niet iets van een idioot en was dat een overblijfsel van het verstandloze bestaan dat hij als kind had geleid? In de volmaakte onwetendheid van een dag en nacht die nog waren als eb en vloed, verlangde hij zo intens naar een vinger in zijn hand of een zacht geluid aan het oor, dat hij erom schreeuwde.

In dat steeds voortdurende heden riep hij, zo hard als zijn longen het toelieten, elke keer opnieuw de verslaving die de verleiding vormde in het leven, tot hij niet meer zonder kon en er zich aan overgaf wanneer hij de kans kreeg. De eerste zondeval was daar. Niks geen straf, een machteloos gebaar van boven was het, meer niet. Als hij had kunnen spreken, zou hij hebben geroepen: Hij was zodoende al verloren voor het hogere eer hij rechtop kon staan. Nu wist hij niet dat rechtop staan hem in een verre toekomst nog moeite genoeg zou kosten, maar ook toen hij die vaardigheid net beheerste en de vreugde die hij eraan beleefde nog moest tintelen, was hij er niet bijster van gediend, misschien omdat het verwerven ervan een meer dan gemiddelde inspanning had gekost.

Hij zou het graag anders hebben gezien. Want hoewel hij volgens mensenmaatstaven pas laat vast op de benen stond en voor het zover was, maar ook daarna, heel wat afstruikelde, had hij toch het liefst meegedeeld dat, zodra het gebeurde en hij kon lopen, elke stap op eigen kracht verovering betekende, akte van onafhankelijk­eid, dat de ruimte die zich voor hem uitstrekte ter ontdekking eindeloos was en nooit meer een hek zou verdragen, dat daar, in die eerste moeizame stapjes, zijn diep gevoelde liefde voor de vrijheid was geboren.

Maar de waarheid gebood te zeggen dat hij niet hield van het soort onafhankelijkheid waar je voor moest lopen en draven, van de vrijheid waar je fysiek naar moest streven, van het ontdekken dat je deed door te klimmen en te klauteren.

Hij was niet zo'n bewegertje. Als kind reeds vond hij de ware vrijheid de vrijheid van de geest. Bewegen doet daar afbreuk aan. Om hem te wijzen op de beperkingen van het aards bestaan, werd hij onmiddellijk in de box gezet.

Die spijlen bevielen hem niks. Waar was hij nou net uit ontsnapt? Hij gooide er zijn beer met een van woede vertrokken gezicht doorheen en kreeg hem weer terug. Zette dat hem al aan het denken? Hij was niet zo pienter. En hij luisterde slecht, dat scheelde ook. Nu nog was het gehoor zijn zwakste zintuig. Hoe vaak hij niet moest horen: Waar die talenknobbel later vandaan kwam, mocht God weten. Krijsend smeet hij er nog een blok achteraan. O o, zei iemand, wat een humeur.

Dat humeur, dat was wel duidelijk. Misschien stelde hij vast dat alles omlaag valt en was dat zijn eerste vrucht van de boom der kennis van goed en kwaad, zijn één en één, zijn eerste pas op de lange weg naar de hel, die zoals bekend geplaveid is met de goede voornemens van het hele menselijk geslacht.

Maar eerlijkheidshalve moest hij toegeven dat het trekken van een zo ver strekkende conclusie op basis van zulke schaarse gegevens niet in zijn aard lag. Ook op jonge leeftijd gaf hij per slot van rekening geen blijk van bijzondere vaardigheden, niet op geestelijk vlak, en al helemaal niet op het fysieke. Vermoedelijk werd hij alleen in de box gezet omdat het nou eenmaal zo hoort; het ding was voorradig en zijn ouders hielden er op pedagogisch terrein deplorabel conformistische opvattingen op na.

Ze wisten wel dat hij niet het type was om er vandoor te gaan. Eenmaal over zijn eerste woedeaanval heen, zat hij in een hoekje tegen de spijlen geleund en droomde wat. Hij kon nog niet lezen en verveelde zich. Misschien speelde hij weer eens met zijn dingetje. Als zijn moeder even niet oplette, draaide zijn zeven jaar oudere broer hem op zijn rug en dan lag hij daar te spartelen zonder dat hij erin slaagde zich weer om te keren.

Toen hij niet eens veel later las, hoe Robinson Crusoe zijn schildpadden ving, deed hem dat vermoedelijk meer verdriet dan de gemiddelde lezer. Drie jaar oud maakte hij kennis met de zee bij Hoek van Holland. Zijn ouders liepen met hem tussen zich omhoog getild het water in.

Afgaand op latere verslagen zette hij een keel op als een dier in doodsnood, een varken volgens zijn vader. En die wist waar hij het over had. Van stranden en zwemmen hield hij nog steeds niet en evenmin van degenen die er wel van hielden.

Misschien mag worden aangenomen dat daar, in dat al lang vergeten moment, vlak boven die koude, grijze golven van de Noordzee, de intellectueel geboren werd die er uit hem zou groeien, de gedistantieerde waarnemer van andermans handelen, de man langs de kant. Alles beter dan zelf nat worden, had hij misschien gedacht. En was hij zo aan het boek geraakt. Of hij al op de meisjes had gelet, die er kuis nog en in hooggesloten eendelig badpak, maar toch verleidelijk in het rond lagen, dat wist hij niet meer.

Hadden die hem doen aarzelen? Was hij al zo wijs dat hij dacht: Je moet kiezen, het een of het ander? Natuurlijk zou de spijt komen.

Waarom had hij niet beter opgelet? Die vroegste kinderjaren zullen wel iets hebben van de Hof van Eden. Een paar jaar lang had hij een idyllisch en rimpelloos bestaan geleid. En daar zòu hij naar terugverlangen, ook al wist hij niet precies wat hij er zich bij moest voorstellen, want het was zo rimpelloos geweest, dat hij er zich niks meer van herinnerde.

Het weinige wat ervan resteerde, had hij van horen zeggen. Van anderen die beter hadden opgelet dan hij. Maar hij zou er veel over lezen, en daar moest toch iets van waar zijn.

Of was het allemaal onzin en had hij daar als een klein nikswetend dier al boerend en poepend in het rond gekropen? Het was hem wel opgevallen dat het in Italië, land van de grote verwachtingen, nooit de vijfsterrenhotels zijn die Eden heten. Als hij dan even nuchter nadacht en zich een beeld probeerde te vormen van de gezegende staat waarin je in het paradijs zou verkeren, kwam hij uit op een soort inrichting voor vrijwillig mentaal gehandicapten.

Dan moest hij, in ruil voor het eeuwige leven en een Eva die hij niet kende, en die hij met het oog op de slechte smaak van zijn medemens niet wilde riskeren, een hek neerzetten, doen alsof de boom der kennis niet bestond, geen lastige vragen stellen en alles voor zoete koek slikken, zichzelf van zijn hersens amputeren als het ware. Tot die vrijwillige beperking was hij niet in staat. Een dag lang tv kijken kwam ongeveer op hetzelfde neer, en dat deed hij ook niet.

Het was teveel gevraagd. Hoe meer hij brak, hoe vaker hij verlangde naar een onschuldig bestaan, dat wel. Maar dan dacht hij in de eerste plaats aan een huisje in Frankrijk of Italië, waar de biecht een zuiver formele zaak is en de zon wat vaker schijnt.

Dat leek minder op de Hof van Eden, als wel op de verwezenlijking van de Hollandse burgerdroom, op aarde. Bovendien kwam het berouw pas nadat hij had ingezien dat er in zijn buitenparadijselijk verblijf weinig toekomst zat. En dat zag hij pas in toen hij het grotendeels had opgemaakt, toen hij doorkreeg dat hij tot het bittere einde aan de aardbodem zou behoren.

Inzicht is daarvoor een groot woord. Hij vond het begrijpelijk dat hij zo graag bijzonder wilde zijn. Het was de enige mogelijkheid. Want, hij had het al eens gezegd, god, wat was hij gewoon. Een ordentelijke Hollandse huiskamer. Voorkamer en achterkamer vormden, gescheiden door glas in lood, het verschil tussen zondag en door de week, tussen vreemd en bekend, speciaal en gewoon, tussen koud en warm, maar nog zonder de woorden.

Voor de herinnering zijn de woorden verraad, maar je hebt ze nodig. En ook al was de schuifdeur met glas in lood zijn vroegste kerkraam, zijn eerste film, het verschil tussen kleur en zwart-wit zou hij pas later leren. Waar hij vandaan kwam, bestond zwart-wit nog niet. Daarna weer wel, daarna weer niet. De kachel was soms een goed gevoel, soms een groot en stil donker ding, de schoorsteenmantel een klok. De klok nog geen omen, nog lang niet, alleen maar geluid; geruststellend geluid, dat hij probleemloos uitschakelde.

Hij kon nog steeds langs elk geluid heen horen, maar voor sommige vrouwen moest hij de ouderwets luidruchtige wekker uit zijn slaapkamer verwijderen. Waarom stond er jaren later als aantekening in een rapport: Wim moet beter leren  klokkijken? Omdat hij van jongsafaan moeite had met elke vorm van abstractie: Naast de radio een rookstoel. De radio, vroege bron van lust, was een ander soort geluid. De rookstoel bestaat niet meer en de klok verstrijkt de tijd in stilte.

Roken is slecht voor de gezondheid. Een klok op den duur trouwens ook. Boven de radio hing hoog aan de muur heide met schapen. Iemand schreef dat voor Galen de mens zijn hart niet voelde kloppen.

Al begreep hij de charme van het idee, het leek hem onzin. Van een dergelijke primitieve kennis is ervaring de bron, niet de wetenschap die er de afleiding van vormt. Maar had hij het schilderijtje ook gezien toen hij nog niet wist wat het was? Het verschil met het behang eromheen was per slot van rekening gering. Toen hij het eenmaal zag en de hoogte lager was, viel het hem niet meer op.

Voor de kachel een tapijt, daarop een tafel met een kleed erover, en vier stoelen eromheen. Het kleed zacht en borstelig. Licht was ook zacht, en zijn moeder, en water. Op de tafel een kamerplant. De kamerplant een vreemde zoete geur. En onder de tafel, op het tapijt, tussen de stoelpoten en voor de kachel, zat hij, verwarde kleine wijsgeer, en brabbelde. Het maakte niet uit waar hij werd neergezet, maar altijd eindigde hij daar. Hij was een koppig mannetje. Wat hij tekort schoot in intelligentie - en talent - maakte hij, voor zover mogelijk, goed op zijn knieën.

Wat dat betreft was hij evenmin veranderd. Had hij de instructies voor een kernaanval reeds ter harte genomen? De koude oorlog heerste per slot van rekening. Had hij de zaak weer eens te letterlijk opgevat en zat hij daarom voor een warme kachel? Anderen beweerden dat hij nog steeds veel dingen te letterlijk opvatte. Hij zat daar, en volgde urenlang met zijn vingers de cirkels in het tapijt en deed brrr brrr brrr. Zichzelf kennende bewoog zijn hoofd mee en rolde hij erbij met zijn ogen.

Er was niets zo onbeduidend, of hij wijdde er zich aan met hart en ziel. Het zal duidelijk zijn, hij herhaalde het maar, dat hij, zijn eerste fysieke en verbale manifestaties in aanmerking genomen, geen recht kon doen gelden op de genialiteit die zoveel grote geesten al van jongsafaan is geschonken.

Hij had bijna geschreven: Maar hij kon in alle eerlijkheid verklaren dat er tijdens zijn jeugd maar zelden iemand aan zijn verstandelijke vermogens had getwijfeld.

Dat was later gekomen. Wel had hij graag op dit punt reeds een plausibele en formele verklaring afgegeven voor zijn zelfgekozen isolement, zijn verblijf tussen vier poten verbindend met zijn latere gebreken waarvan de gemeenschappelijke factor zo duidelijk het asociale karakter vormde: Hij kroop op latere leeftijd niet meer onder een tafel, maar ging een eindje verderop staan.

Daar kwam zijn arrogantie al tot uiting, waarmee hij zo hardnekkig vasthield aan zijn overtuigingen, dat hij om zich heen een vacuüm schiep. Daar was de afkeer geboren die hij voelde voor zoveel van zijn soortgenoten en hun groteske oneerlijkheid jegens zichzelf en hem.

Iemand die onder een tafel begint met alles beter te weten, kan licht denken dat hij een ziener is. Maar zieners doen geen brrr brrr brrr. Wel wist hij naarmate hij ouder werd steeds meer dingen zonder te zien. Maar of dat goed was wist hij niet. Nee, hij zat gewoon onder een tafel. Hij was een onbeschreven blad met korte beentjes en een klein verstand.

De wereld strekte niet verder dan zijn handbereik. Alles daarbuiten was raadsel. Misschien streek hij met zijn vingers langs de cirkels in het tapijt waar hij op zat en bracht hij zijn vroegste onderscheid aan; zichzelf kennende had het veel moeite gekost.

Wanneer hij dertig jaar later, nadat hij het had geleegd, het onregelmatig gevormde asbakje opnieuw moest aanbrengen in het dashboard van zijn auto, paste hij het alleen bij toeval in één keer terug op zijn plaats. Dan riep hij nog net geen hoera.

Als de volmaaktheid van de cirkels in het tapijt hem bevredigde, en hij daar zijn vroegste esthetisch lusten zat te beleven, dan wist hij daar in elk geval niets meer van. Dat het bloemen waren, hij had geen idee.

Hij zat daar en wist niks. Op de schaal der eeuwigheid is de werkelijkheid der dingen van klein belang. De tafel, de stoelen, het kleed, de kachel, de klok, het tapijt, en ook de heide met schapen, alles wat hij als kind om zich heen had gezien en betast, was inmiddels tot stof vergaan.

Het was op verschillende momenten in zijn kleine, onbelangrijke privégeschiedenis bij de vuilnis gezet. In het huis op nummer 53 woonden andere mensen. Misschien zat er onder tafel een ander kind. Het was dan ook niet veel, maar wanneer hij later, tijdens één van de wonderlijke momenten waar het leven vol van is, de dingen zag alsof het voor het eerst was, ze immens groot en overal om zich heen voelde alsof ze groeiden terwijl hij slonk, en plotseling wist dat zijn hart klopte en dat hij ademde, dat het tijdelijk was, en hetzelfde overal op aarde miljarden keren plaatsvond, dan besefte hij dat hij vanonder een tafel begonnen was het leven te omhelzen.

Dat was geen oorzaak en gevolg, het waren twee feiten die door de tijd waren gescheiden. En wanneer hij dan ook nog besefte dat daarin het enige belang gelegen was van dat vroege moment dat wel in een andere eeuw leek te hebben plaatsgevonden, zo ver weg leek het nu, dat de enige interesse persoonlijk was, dat het verder voor geen hond wat betekende, dan kreeg hij plotseling hetzelfde gevoel als wanneer hij als jongetje aan de zenderschaal van de radio draaide en plotseling aan den lijve ondervond dat de wereld groot was en vol anderen die hij niet kende.

Het was normaal, het overkwam iedereen, maar hij vond het onbegrijpelijk. Een wereld die hem ooit vertrouwd moest zijn geweest, was hem vijfendertig jaar later vreemd geworden.

Vijf sterfgevallen - vijf toen hij begon met schrijven - en nog eens pakweg vijfendertig jaar scheidden haar van een totale verdwijning, van een uitwissing die zelfs door de archeologie niet ongedaan kon worden gemaakt. Indien Jezus op een zaterdagmiddag om twaalf uur in al zijn glorie zou neerdalen op het Damrak, voor de Bijenkorf en dat zou doen mèt zijn kruis - altijd maar dat kruis - en zijn doornenkroon om geen twijfel te laten bestaan omtrent zijn identiteit, zou dat bij het winkelend publiek hoogstens aanleiding vormen tot hilariteit.

Ervan afgezien dat de meeste aanwezigen ondanks de nadrukkelijke uitrusting niet meer zouden weten wie de man was, zou een deel van de massa een reclame­stunt vermoeden, en afwachten of hij inderdaad het warenhuis zou betreden om zich daar ten slotte bij een kassa in de zo aardse rijen te scharen als gewoon consument: Terwijl het draaiorgel zou doorspelen, zouden anderen op zoek gaan naar de verborgen camera.

God is dood, maar Hollywood leeft. Het geschoolde deel zou, heiden of niet, ter plekke drie aannemelijke verklaringen bedenken voor de wonderbaarlijke wederkeer en daarna doorlopen.

De enige intellectueel in het gezelschap zou zich de stigmata herinneren en in weinig hoffelijke bewoordingen het recht op betasting eisen. En zou de Heer ze hem, ondanks eerdere slechte ervaringen op dat punt al aanbieden, dan zou de boekenwurm ze nauwgezet controleren, en voor onecht verklaren omdat ze niet bloedden, of niet leken op die uit de film. Hij zou zeker niet geloven, laat staan knielen.

Nu is het voorbeeld niet gelukkig, want de kans dat het mirakel zich - oh, aardse redenering - na zoveel eeuwen nog voltrekt, lijkt klein. Maar het wonder hoeft ook weer niet zo groot te zijn om er de gemiddelde volwassene achteloos aan voorbij te laten gaan. Blijkbaar slijten de zintuigen met het klimmen der jaren. Geen geschoold mens lijkt zich nog te verbazen over de eindeloze rij toevalligheden die het menselijk bestaan op aarde zou hebben mogelijk gemaakt.

Anderen geloven in een schepper alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat zijn grote wonderen. Maar wie verwondert zich over een in de wind aan de straatstenen krabbelend blad of een snelweg vol auto's?

Zelf was hij al zo erg dat hij een blik soep als een groot wonder beschouwde. Waar de rijpe jaren geen sprookje intact laten, gewenning alles de smaak van het gewone geeft, en een volgroeid mens zich niet alleen nog zelden verbaast, maar er ook genoegen in schept dat feit aan derden mee te delen om zijn wereldwijsheid te demonstreren, zouden alle kinderen om precies de tegenovergestelde reden raar moeten zijn.

Het zijn per slot van rekening kleine organismes, gedumpt in een wereld die groot is en wonderbaar, waarin alles vreemd is en onbegrijpelijk en die toch alles wat ze zien moeten accepteren. Verbazing zou onder die omstandigheden een bij uitstek kinderlijke eigenschap moeten zijn. Waarom herinnerde hij zich daar weinig van? Hij had het idee dat het proces bij hem precies andersom was verlopen. Ooit leek de wereld net geschapen, maar toch was alles oud. Hij zou een bijzonder kind geweest zijn als hij zich ook nog het hoofd had gebroken over de filosofische implicaties van zijn plotselinge verschijning, over het mirakel van het menselijk bestaan op aarde en de zin ervan, maar dat deed hij niet.

Of hij derhalve geen bijzonder kind was, wilde hij nog niet direct zeggen. Met hetzelfde recht kun je volhouden dat het van meer wijsheid getuigt zoiets niet te doen dan wel. Per slot van rekening geraakte hij zelfs op latere leeftijd in de problemen zodra hij ermee begon.

Hij accepteerde de stand van zaken en dacht er niet verder over na. De verbazing die hem als volwassene vaak overviel, had hij als kind zelden gevoeld. Het kwam hem voor dat hij jarenlang als een slaapwandelaar over de aardbol had gelopen; het leek alsof de wereld spoorloos aan hem voorbij was gegaan. Zag hij foto's van zichzelf op jongere leeftijd, dan keek hij ernaar als die van een ander en dacht hij terug aan zijn gedrag van toen, dan herkende hij daarin niets wat hem bekend voorkwam. Maar hij had geleerd dat hij minder van zijn medemens verschilde dan hij dacht, of hoopte.

Zou het met iedereen zo zijn gesteld? Wanneer je in een stad de route die je hebt afgelegd niet meer in omgekeerde richting kunt volgen, terug naar het punt van vertrek, ben je verdwaald. Als dat in het dagelijks leven ook gold, was hij de weg kwijt. En dan keek hij om zich heen en zag iedereen zijn gang gaan, zonder twijfel, alsof ze de plattegrond van hun bestaan bij de geboorte hadden uitgereikt gekregen.

En dan zag hij ten slotte ook zichzelf, die net zo deed. Misschien is het wel logisch. Van een kind is elke dag gevuld met volmaakte wonderen. Het ziet in één enkel moment voor de eerste keer een rivier, een boot, een brug. Aan de verbazing komt geen eind, en het gevolg zal wel zijn dat je haar tenslotte niet meer voelt.

Bovendien is ze in die vorm een oppervlakkig fenomeen: Hij had wel vaak gevraagd: Terwijl hij zich als volwassene verwonderde over de herhaling, over de wonderbaarlijke complexiteit van het leven, over de genadeloosheid van de kalender, over het leven zelf, was de verbazing van het kind enkel gericht op wat het niet kende. Zo zou het wel gekomen zijn, dacht hij dan wijsgerig.

Lange tijd vond hij zijn bestaan in elk geval geen wonder, en toen hij eenmaal op de leeftijd was gekomen om zich erover te verba­zen, was hij aan het idee gewend geraakt met als gevolg dat hij het niet meer deed. Zo begint de afstomping met de geboorte, net als de verleiding met de eerste schreeuw om moedermelk; alleen de scheiding tussen gevoel en verstand komt wat later, ook al blijft het instinct altijd bestaan.

Hij kon trouwens nog wel een verklaring bedenken, één die misschien meer hout sneed. Nog steeds leefde hij van moment tot moment en slaagde er niet in verder te kijken. Hij had zijn handen vol aan die voortdurende opeenvolging van tijdstippen en werd van het een naar het ander gesleurd.

Mensen die hem kenden, verweten hem wat goedig zijn financieel onverantwoordelijk gedrag. Dan wisten ze nog niet eens hoe hij verliefd werd, of hoe hij zich overgaf aan iets wat hij toevallig deed. Aan de toekomst dacht hij zelden, want als hij het deed, raakte hij onmiddellijk gedeprimeerd.

Om dezelfde reden weigerde hij hardnekkig zijn eigen gedrag en houding kritisch te bekijken. Het was hem nog nooit gelukt zichzelf te veranderen. Hij kon niet eens stoppen met roken. Dat het verzet tegen de gewenning toch nog was gekomen, dat was misschien bijzonder; als het tenminste bijzonder is wanneer er iets gebeurt wat je niet helpen kunt.

Het verscheen pas toen hij zich ging realiseren dat hij halverwege weer uit de wereld zou verdwijnen, zoals hij er halverwege in was beland, dat ze daarna zonder hem ouder zou worden, dat zijn leven er een zou worden temidden van miljarden die al eerder spoorloos zijn geraakt. Dat besef kwam vroeg en gaf hem een vreemd gevoel, alsof hij al spoorloos was voor zijn dood. Geleidelijk kwamen er voor dat gevoel ook nog wel andere redenen, naarmate hij ouder werd steeds meer, leek het wel.

Vanaf dat moment was de verbazing een protest, een blijk van verzet, een ontwaken uit een diepe slaap, en tegelijkertijd een bevestiging van iets wat steeds hachelijker werd: Toen hij twintig was had hij dat anders gedaan, dat besefte hij ook wel. Wijsheid komt pas als je er de tijd voor hebt. En geen keus meer. Nog op de leeftijd dat zijn volwassen medemensen hoogstens bang waren in het donker en met ferme tred hun bestaan uitliepen alsof de regeling ervan hun op voorhand was uitgereikt, kon hij flink van zichzelf schrikken.

Wanneer zijn verstand hem weer eens kortstondig in de steek had gelaten, terwijl hij keek naar een lucht waarin het bliksemde, of droomde boven de bladzijden van een boek, terwijl bij zijn terugkeer naar de werkelijkheid de arm waarop zijn hand lag nog aanvoelde als die van een ander, er iets haperde en uit hem verdween, kon hij het uitschreeuwen.

Want dan zat hij daar, en voelde een duistere, onberedeneerde, maar alles overheersende angst, omdat hij er niet eens in slaagde om hetgeen hij toch het beste kende, zichzelf, aannemelijk te maken.

Hij zag zich plotseling zitten, een man van veertig, gegroeid uit een klein ver wezen dat hij ook moest zijn geweest, en hield ontzet de adem in en wist niet waarom. Dat kind, besefte hij, was zo vreemd geweest dat het over zichzelf dacht in de derde persoon, op een leeftijd waarop het nog niet eens wist wat de derde persoon wàs.

Dan begreep hij dat het gevoel waardoor hij werd opgeslokt, ouder en misschien ook wijzer was dan zijn verstand en hem met dat grote lichaam, gezeten in een ver en vreemd interieur, terugbracht naar het eenzelvige kind van nummer 53, dat al lang bij stukken en beetjes was gestorven en van wie hij nu alleen nog wat onherkenbare schamele resten bezat. Als hij terugkeerde in zijn stoel, wist hij niet of hij moest lachen of huilen en vroeg zich wanhopig af waarom het, terwijl er toch zoveel mensen zijn wiens geest het wint van hun gevoel, bij hem andersom was.

Het was een afschrikwekkende gedachte. Steeds vaker vreesde hij te eindigen zoals hij begonnen was: Zat hij als volwassen mens achter een bureau zoals hij ooit als kind onder een tafel zat, en deed hij nog steeds brrr brrr met hart en ziel, maar anders?

Sprak hij inmiddels met zijn vingers, in plaats van met zijn mond? En communiceerde hij als een doofstomme, omdat het vele wat hij met zijn medemens gemeen had hem niet bevredigde, terwijl hij over hetgeen waarin hij verschilde met niemand kon spreken? Wie zal ze boekstaven? Wie zal het zelfs maar willen? De twenties roarden, de thirties waren gay, de fourties, dat weten we allemaal: Saai waren ze in elk geval niet. Maar de fifties, wat deden die? Hij keek uit het raam.

Als het een geluid moest zijn, kwam hij niet verder dan ruisen, zacht en monotoon. Niet zoals de wind ruist door bomen en door struikgewas, want daar kon nog opwinding in klinken, verwachting, of desnoods melancholie, waarmee we toch al weer in de buurt komen van de belangrijkste vaderlandse inspiratiebron. Nee, ze ruisten als een urenlange, maar behoedzaam en recht neerdalende regenbui, zo een die je om het hart slaat, en waar het nationale zwerk in lijkt gespecialiseerd, alsof de Lieve Heer het in de loop der eeuwen heeft nodig geacht een afdeling van zijn wolkendek hierboven te reserveren voor de beklemmende, Bataafse bui die goed past bij de bewoners van deze Rijndelta.

Misschien lag het daaraan, eerder aan de plaats dan aan de periode. Per slot van rekening is het een Nederlandse eigenaar­digheid van alle tijden dat de historici ermee kunnen volstaan het handwerk der geschiedschrijving in de avonduren en het weekeinde te bedrijven. Feit is dat wie de kroniek wilde doen van het decennium waarin hij was geboren, niet meer nodig had. Als tweejarige had hij tenminste getuige kunnen zijn van de enige nationale historische gebeurtenis uit de jaren vijftig.

Maar hij zat, terwijl het water steeg en de wind aan het dak rukte, op zolder, rolde met zijn ogen en speelde met zijn dingetje. Een complete watersnood raasde aan hem voorbij en hij hield zich onledig met zijn kruis.

Het was nog erger. Als hij niet zijn gebruikelijke egoïsme aan de dag had gelegd, naar buiten had gekeken en wel bij de pinken genoeg was geweest, had hij evenmin dramatisch verslag van de gebeurtenissen kunnen doen, want terwijl elders in den lande de autoriteiten het overbodig vonden om voor een dijkbreuk uit bed te komen en de hulpeloze burgers verdronken als ratten, begonnen in zijn geboorteplaats de klokken al vroeg in de avond te luiden en was iedereen op tijd wakker; sterker nog, de meesten gingen niet eens naar bed.

Toen de dijk het tegen twaalf uur 's nachts eindelijk begaf, stond de hele plaatselijke bevolking met zandzakken in het gelid en slaakte een zucht van voldoening dat er eindelijk een gat was om te dichten. De burgemeester zelf ging belieslaarsd voorop om in de bres op plechtige wijze de eerste genummerde zak te leggen. Uitgerekend in zo'n dorp moest hij geboren worden: Hoewel de dagen in de jaren vijftig langer duurden en er dus tijd genoeg was, gebeurde er niks.

Er was niks om mee te gebeuren. De aardbol wentelde even snel, maar het leek van niet. De klok tikte zo langzaam dat hij leek stil te staan.

Dan vroor het dat het kraakte. De zomers waren wel heet, maar niet benauwd. Pas na zijn dertigste zou hij gaan zweten. Op de sloten dreef in een stijve laag van lichtgroene schubben het kroos en in de kant erlangs stond overal de weegbree.

De weilanden zagen geel en wit van de paardenbloemen, madeliefjes en boterbloemen. De straten lagen leeg en stil. Ze waren langer dan tegenwoordig en tussen de stenen kregen gras en onkruid nog de kans om te groeien. De zeldzame keren dat er een auto voorbijkwam, rook je hem niet alleen een halve dag lang, je deed het met plezier.

Snoof je wat beter, dan rook je ook nog de muffe geur die opsteeg uit de kleine en grote dorpen van het vaderland, al had hij dat alleen van horen zeggen. Voorbij Lobith, waar de Rijn het land nog binnenkwam, daar was genoeg te doen. Geel gevaar bedreigde Korea, en rood Berlijn. Maar hoewel gekleurde gevaren een paar jaar later al zijn kindergeest een groot plezier zouden hebben gedaan, wist hij op dat moment nog niet eens wat een landsgrens was, waarmee hij van elke andere zonde was geabsolveerd.

Overigens raakte hij vroeg thuis in de Russische literatuur van de negentiende eeuw en kon zich daarna niet meer voorstellen dat er ooit nog iemand serieus geloof wilde hechten aan het bestaan van een rood gevaar. En dan had hij het nog niet eens over Solshenitsyns Augus­tus Maar ja, dat was precies het probleem van de meeste machthebbers.

Zodra ze de tijd kregen om te lezen, had het geen zin meer; in plaats daarvan schreven ze in de vorm van een biografie hun zelfrechtvaardiging. Ach, en met dat gele gevaar is het net als met Lobith: Moeder was nog thuis. Klagen deed ze niet. Ze schikte zich in haar rolpatroon en sloofde van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat: Wat moest ze anders? De veelgeroemde Hollandse properheid is altijd vervangend amusement geweest: De tv heeft aan dat probleem voorgoed een eind gemaakt: Sinds de overheid wordt geacht zorg te dragen voor alles wat zich voor de voordeur bevindt, en veel erachter, is er niemand meer die het trottoir boent.

Wie het waagt, zou vermoedelijk gearresteerd worden. Uit de Nederlandse taal verdwijnen langzamerhand de woorden sloven, schrobben, zemen en zeepsop. De grote schoonmaak is een bloedbad geworden. De wereld is er niet op vooruitgegaan. De gezinnen waren nog ongebroken. Ze bestonden uit vaders èn moeders èn kinderen. Voor echtscheiding bestond geen reden.

Dat deed men alleen in de betere kringen. Waarom zou je scheiden van iemand die je toch nooit zag? Want vader werkte, liefst tot 's avonds laat. Niks voor de wederopbouw.

Die is achteraf bedacht om al dat gewerk aannemelijk te maken. In hun dorp stond na de oorlog elke steen nog op de andere. Een V-2 was op veilige afstand van de nog beperkt bebouwde kom in een griend ontploft.

En waarom zou zijn vader opbouwen wat door anderen elders was afgebroken? Zo'n type was hij niet. Hij werkte over omdat het bittere noodzaak was, om rond te komen en bovendien, wat moest zo'n man thuis?

De kinderen, vraagt u? Is er een pijnlijker contrast denkbaar? Waar de huidige exemplaren der jeugd de moderne degeneratie zichtbaar maken in consumptieve hysterie, tv-verslaving en videofilie, kuddegewijs tot diep in de nacht over straat schuimen, de muren der openbare gebouwen bespuiten met hun analfabetische tekens en er vervolgens, alsof het een recensie is, hun behoefte tegen doen, alles wat heel is en weerloos schenden en beschadigen, zinloos geweld plegen, oude mannetjes en vrouwtjes beroven, homoseksuelen en andere minderheden op straat lastig vallen, daar vreesden de kinderen der jaren vijftig elke denkbare autoriteit, van god boven tot de buurman beneden en iedereen ertussen, spraken met twee woorden, heetten net als hun ouders en grootouders, droegen de namen Jan, Klaas, Wim en Henk, en een messcherpe scheiding in het kapsel.

God, wat had zijn generatie weinig haar! Het kapsel kon geen andere kant op dan omlaag en het was geen wonder dat het zo lang duurde voor het daar aankwam.

Want de generatie die, merkwaardig middel van protest eigenlijk, zodra de zestiger jaren aanbraken het haar eerst schuchter over de oren liet groeien, daarna tot in de nek, en er vervolgens nog een paar jaar over deed om het de schouders te laten bereiken, die het ouderlijk gezag met twee centimeter haar per jaar uitdaagde, de swingende beat-, pop- en protestgeneratie, die in 68 de straat op ging en daar flink de tanden zou laten zien, slechte tanden vaak in de nog net pre-orto­dontistale tijden, die liefde wilde in plaats van oorlog, naar Nepal ging en naar Afghanistan en daar de geest zover verruimde dat ze er nevelig van werd, die ging nog in korte broek naar school, zes dagen per week.

Hij wel ten minste. Het idee te spijbelen zou niet bij hem opgekomen zijn. Spijbelen deden alleen openbare kinderen, maar zelfs het geluk openbaar te zijn was hem niet beschoren. Op school leerde hij alle dingen uit het hoofd.

Het kapitalisme bestond wel, maar de winstmarges waren smal. Het idee de klanten naar de winkels te laten gaan en ze daar zelfs voor te laten betalen, was bij de neringdoenden nog niet opgekomen. De dagen sleepten voorbij op het ritme van de verkopers, die allemaal nog aan de deur verschenen, hun leven lang en van vader op zoon.

Soms kwamen ze een tijdlang samen. Dan kwam de zoon alleen. En daarna stierf de vader. De zoon werd aan elke deur gecondoleerd, waarna de vader geleidelijk vervaagde. De komst van de melkboer en de bakker vormden hoogtepunten van een anderszins evenementloos dagelijks bestaan. Met hun karretjes deden ze er een halve dag over om van het einde van de straat bij nummer 53 te komen.

De stokoude paarden ervoor liepen zich het vuur niet uit de hoeven, maar de elektrowagentjes deden het tien jaar daarna nauwelijks sneller en even stil. De vooruitgang ging nog met kleine stapjes en maakte minder lawaai. Op zijn zestiende bezorgde hijzelf trouwens met zo'n elektrowagentje het brood en reed prompt een lantaarnpaal om. Het gaspedaal bleef hangen, loog hij tegen iedereen die het horen wilde.

Zo'n jongetje was hij. Vijftien jaar later veroorzaakte hij op een kruispunt in Amsterdam-West tijdens één van zijn eerste rijlessen een aanrijding.

Tegen vrienden zei hij verongelijkt: Een keer per week verschenen de groente-, de schillen- en de lorrenboer. Die laatste twee kunnen niet meer zonder voetnoot. De postbode was één postbode. Hij droeg een zwart uniform met een pet en bracht alleen post op verjaardagen en rond kerst en Nieuwjaar. Uniformen en petten mochten nog, daarna niet, daarna wel. Een karretje had hij niet nodig. De totale dagelijkse epistolaire productie die Nederland naar het dorp van zijn geboorte stuurde, paste in één fietstas.

Hij gruwde ervan te denken waar die van zijn dorp voor de rest van Nederland in kon. De kaarten uit verre vreemde landen kwamen nog lang niet. De verre vreemde landen waren nog veel verder en vreemder dan nu. In de straat waar hij woonde ging niemand op vakantie, ook niet naar de Veluwe. Zelf stuurde hij zijn eerste kaart op zijn vijftiende, toen hij met school zowel voor het eerst op vakantie, als voor het eerst in het buitenland was, uit Altenahr: Als het af was, stak het met een randje van de boeg boven de dijk uit.

Toen hij veel later, nadat zijn ouders er al lang weg waren, nog eens terugkeerde in het dorp, leidde de scheepswerf al twintig jaar een precair bestaan, maar was van de kustvaarder die op dat moment op de helling lag de complete romp boven de dijk zichtbaar. Daar kon hij zich het hoofd over breken. Waren de boten groter geworden, of was de dijk lager? Kwam het door zijn eigen vijftig centimeter winst? Nu en dan ging gekke Jan voorbij, in zijn onverstand op een drafje. Verder haastte zich niemand.

Hij had haar kus nog beantwoorde ook. Wat een lul was hij toch geweest! Niets of niemand kon Kathy evenaren. Dat wist hij toch? Maar wie had kunnen denken dat ze de dag na zijn moment van zwakte hier zou staan?

En waarom was ze hier? Zijn ogen volgde de contouren van haar prachtige verschijning. Oh wat was ze mooi! Het was overduidelijk dat ze veel moeite had gedaan om er zo adembenemend verleidelijk uit te zien.

Zou ze hier zijn om hem te vertellen dat ze met hem door wilde? Als dat zo zou zijn, had hij er nu waarschijnlijk eigenhandig voor gezorgd dat alles teniet was gedaan. Hij baalde zo erg! Verdrietig likte Kathy langs haar lippen. Haar mond was droog. Ze was te laat! Hij had het blijkbaar niet op kunnen brengen op haar te wachten. Natuurlijk wist ze wat ze hem destijds geschreven had, maar stiekem had ze gehoopt dat hij haar niet opgegeven had.

Even dacht ze aan Jack. Hij had ook een dierlijk soort verlangen bij haar teweeg gebracht, waarschijnlijk net als Gloë bij Mark had gedaan.

Echter op het moment dat ze besloten had dit te negeren, besefte ze pas hoeveel ze eigenlijk van Mark hield. Hoe zeer ze zich vergist had, door bij hem weg te gaan. Dat hij de enige was waar ze intens van hield en naar verlangde. Anders was het slechts seks om de seks geweest.

Bij Mark was ze zichzelf, dacht ze geëmotioneerd. Maar wat had ze zich in hem vergist! En met Gloë nog wel "off all people" dacht ze kwaad.

Waar waren zijn principes gebleven? Langzaam liep ze achteruit. Haar hoofd schuddend in onbegrip terwijl ze Mark op zich af zag lopen.

Boos en geïrriteerd fronste ze haar wenkbrauwen. Zo snel als haar hoge hakken haar konden dragen, liep ze bij hem vandaan. Haar hart gebroken in miljoenen stukken. Ze wist zeker dat Mark achter haar aan zou lopen, maar dat kon haar nu niet meer deren.

verboden sex schuddende borsten