Diensten in natura betalen geile pjes gratis

diensten in natura betalen geile pjes gratis

..

Rijpe vrouwen film drijfnatte kut

Je reactie is verzonden. Bericht versturen Stuur een bericht. Terug naar overzicht Volgende. Om te kunnen reageren, via email of telefoon, op advertenties van sexjobs moet je eenmalig verklaren dat: Ik verklaar minimaal 18 jaar te zijn, de algemene voorwaarden van Tease Media B.

Ja, ik ga ermee akkoord. Je hebt het maximale aantal reacties voor vandaag bereikt. Om onbeperkt te kunnen reageren kun je een account aanmaken. Je advertentie is met success omhoog geplaatst Sluiten. Lees hier de regels en voorwaarden. Plak hier de link van de website waar je naar bent doorgestuurd. Wij zullen de advertenties verwijderen. Bedankt voor de melding.

Vul hier alle relevante gegevens in. In geval van melding zullen wij onze maatregelen nemen. We verzoeken je hier in te vullen of je het zeker weet dat de persoon minderjarig is of dat je het vermoeden hebt.

Omschrijf het zo uitgebreid mogelijk wat je weet over deze persoon. Doe naast deze melding ook aangifte bij de politie of bel met Meld Misdaad Anoniem , telefoon Bij gedwongen prostitutie neem je contact op met de politie via Word je zelf gedwongen of heb je direct hulp nodig van de politie, ambulance of brandweer, bel dan Wil je anoniem blijven bel dan met Meld Misdaad Anoniem of vul online het formulier in.

Misdaad Anoniem is geen onderdeel van de politie en je melding blijft gegarandeerd Anoniem. Je melding is verzonden Sluiten. Voor uw en onze veiligheid en om gebruik te blijven maken van Sexjobs dient u akkoord te gaan met: Soms belandt hij in zijn be toog op zijwegen, vervalt tot een indringend, geheimzinnig gefluister alsof hij bang is afgeluisterd te worden door collegas. Overal schuilt de vijand in zijn optiek.

Hij is niet altijd te volgen en wisselt snel van onderwerp. Bezeten van vrouwen, mannen en literatuur is hij. Een literaire alleseter en als bisexueel een sexuele omnivoor, die het moeilijk vindt om voor een en hetzelfde geslacht te kiezen. Variatie moet er zijn, dat lees je in de Cosmopolitain ook, zegt hij stellig. Hij ziet overal de charme van in, beweert hij. Bezeten van erotiek in al zijn veelkleurige vormen is hij voor alles in. Zijn religie is sex. Zijn tempel het geheime paradijs in de verwilderde, braak liggende, openbaar toegankelijke tuinen die zich vol gens hem bevinden tussen de dijen van zijn honderden minnaressen en minnaars.

De geur van het duizelingwekkende geheim van man en vrouw snuift hij met liefde verhit op. Over de aard van dat geheim kan hij niets mededelen, want het is een ervaringswetenschap, zegt hij geheimzinnig.

Wij nemen het voorlopig maar voor kennisgeving aan. Hij heeft weinig geld en eet daarom ieder weekend bij zijn hoog bejaarde, excentrieke grootmoeder Babs Bigot, die ondanks haar negentig jaar nog steeds secretaresse van de Society For Parapsycho logical Research is en uit dien hoofde met gelijkgezinden spritistische seances houdt in de grote, donkergroen geschilderde Heemsteedse villa uit het begin van de twintigste eeuw, die aan een lom merrijke, rustige zijlaan van de Heemsteedse Dreef ligt.

Een inwonende, ongehuwde, verbitterde tante met drie nerveuze getrimde witte poedels die dankzij bakken luminal kalm gehouden worden en even hulpeloos als gedrogeerd wankelend op hun geschoren poten door de villa rond scharrelen om overal in de vertrekken hun behoeftes te doen.

Tien jaar lang woonde hier de naar Frankrijk ge ëmigreerde kunst schilder Fred van der Wal niet bepaald tot zijn genoegen. De beide bewoonsters zien Frank Forrest nog steeds liever gaan dan komen. Ze hebben wel wat anders aan hun hoofd, zeggen ze. Maar het ergste is dat hij al negen maanden geen letter op pa pier heeft ge kregen en uit de redactie van het literaire maandblad Somnabule is gezet door gebrek aan produktie en het verrichten van een minieme hoeveelheid aan redactionele werkzaamheden.

Ondermijnende activiteiten zijn hem niet geheel vreemd, beweren de overige redacteuren unaniem. Zijn gewoonte om steeds een blauwe rubberen warmwaterkruik of een banaanvormige zuigfles met roze speen mee te nemen, gevuld met wiskey in plaats van warm water of zoete melk wekte steeds meer irritatie op bij de overige redactieleden.

Frank verstjeerde de vergaderingen door met het stijgen van het alcoholpromillage kwaadaardige opmerkingen over collegas te maken en vervolgens over te gaan op gelal of het zingen van Grego riaanse zangen afgewisseld door de Internationale.

Hij wil graag laten weten dat hij met koor kna pen om ging in zijn jeugd. Toen hij hoofdredacteur Bibo van Bockul steeds vaker in het openbaar Bokkelul ging noemen en beweerde dat diens hoogrode kop een niet gevulde hoge drukpan was die op ontploffen stond was het genoeg. Hij werd geroyeerd tijdens een laatste roerige bijeen komst met algemene stemmen.

Meestal moest Frank na afloop van een vergadering door een van de overige redacteuren laveloos naar huis worden gereden en menigmaal kotste hij als dank voor het gebaar de achterbank onder. Even zo vaak werd hij voortijdig de auto uitgezet vanwege hand tastelijkheden en begon hij te huilen dat hij de weg kwijt was en niet wist hoe hij thuis moest ko men. Hij ziet zijn naam liever niet genoemd als ik hem opbel. De practical jokes en de meedogenloze wraakacties van Frank zijn alom bekend.

Niemand wordt in schrijversland graag het zoveelste slachtoffer van zijn paranoïde wanen en eeuwig durende rancunes, want Frank heeft een geheugen als de olifant die in de porseleinkast van het artistieke leven tekeer gaat. Zo wierp hij in zijn alcoholische paranoia menig betontegel of fles benzine met brandende lont bij nacht en ontij door andermans raam als hem even iets niet beviel, waarbij hij zich onder invloed van drank en verdovende middelen nogal eens vergiste in het juiste adres.

Frank noemt het ludieke acties. De Enschedese recherche heeft hem nog steeds hem als mogelijke verdachte van de vuurwerkramp op het oog. Frank vindt het heel vanzelfsprekend, om dat hij die bewuste dag op bezoek was bij de vennoot van galeriehouder Leon, die een borduurfabriek runde, alhoewel hij zegt van de prins geen kwaad te weten, terwijl hij met zijn wijsvinger zijn ooglid omlaag trekt waardoor hij plotseling een behoorlijk lepe indruk maakt en Uw verslaggever even begint te twijfelen aan zijn integriteit als mens achter de auteur.

Verwilderd keek hij mij een uur geleden bij het open doen van de voordeur aan en zei: Zijn gulp wijkt en laat een overvloedige schaambos en het begin van zijn manlijkheid aan de basis zien.

Het formaat is aanzienlijk. La plume de ma tante! Hij zou met veel succes in een porno film kunnen spelen als hij niet te geremd was. Ik roer later het onderwerp aan als hij over zijn geld problemen begint, maar krijg nul op het rekest.

Hij vermeldt dat hij meestal de hele dag in een gestreepte pya ma loopt, omdat het weinig zin heeft voor een alleenstaande man om zich aan te kleden. Voor wie zou hij het doen? Voor zijn vier katten? Die jaagt hij het liefst weg door zijn gulp te openen. Doe open je klep, laat zien wat je heb, schatert hij. Zou hij zijn witte BVD sokken aantrekken voor het schaarse bezoek van zijn ex-vrouw die hoog le raar criminologie aan de Ersamus universiteit is of voor de gasmeter opnemer?

De buschauffeur die altijd bij Mooie Paal stopt als hij opstapt om naar de provinciehoofdstad te gaan om bij Supermarkt de Boer voor een maand lang een reiskoffer vol pakjes oplossoep in te slaan weigerde hem in zijn pyama te vervoeren.

Hij rept over discriminatie door die diep Friezen. En in Auschwitz liepen ze toch ook in gestreepte pyamas.

Daar heeft hij een verhaal over klaar liggen; over een art. Zestig jaar na dato hangt hij in een programma voor de E. Zelfs gefingeerd oorlogsleed levert revenuën en publiciteit in christelijke kringen op als je het goed speelt. De na de oorlog geboren zuster van Frank vangt nu drie uitkeringen waar onder één van de Stichting omdat zij aan nemelijk wist te maken dat zij in een vorige leven getraumatiseerd raakte door het geluid van vallende bommen. Als dat allemaal geen reden is voor Frank om de hele dag in een gestreepte pyama rond te lopen dan weet hij het ook niet meer.

Hij is immers schrijver en ziet zichzelf als krijgsgevangene van zijn talent. De buren vroegen op een ochtend op medelijdende toon aan hem of ze boodschappen voor hem konden doen. Ze dachten dat hij chronisch ziek was omdat hij de hele dag in hansop rond liep met een slaapmuts op, ook als hij de tuin in liep om de post te halen uit de brievenbus bij zijn hek.

Zijn ex-vrouw is al jaren geleden weg gelopen omdat hij midden in de nacht inspiratie krijgt en dan luidruchtig wordt bij het schrijven van gedichten, dat gaat met veel lawaai gepaard bij orgelmuziek van Bach op orkaansterkte, waardoor zij op haar beurt weer van haar broodnodige nachtrust be roofd werd. Tafels en stoelen worden nog al eens omgegooid in zijn scheppingsdrift als hij tijdens een impasse des nachts om half vier de kamer driftig rond banjert en luidop in zichzelf praat of aan zijn dagboek werkt dat in een manshoge kluis zorgvuldig bewaard wordt.

Alles en iedereen moet wijken voor het grote, miskende talent van Frank. Ondertussen druk verder pratend gaat hij mij voor naar zijn huis kamer. Tegen een wit gestuukte wand staan een dozijn op spaanplaat geplakte groot formaat kleurenfotos van een naakte jonge vrouw die model heeft gestaan voor zowel zijn laatste roman als voor zijn kleinbeeld camera. Ik schat haar op achttien, hooguit negentien jaar. Heel wat midlifecrisissen worden geprojecteerd door hunkerende kunstenaars en aardrijkskunde leraren op jonge, onschuldige dames.

Tot voor kort fotografeerde Martin alleen architectonische con structies zoals wolkenkrabbers in New York. Hij is van jongs af aan net als de kunstschilder Fred van der Wal gebiologeerd door de fotografie, maar nu heeft Martin op vijftigjarige leeftijd de jonge vrouw ontdekt als zijn enige subject matter. De lokroep van het jonge, naakte vlees is voor hem onweerstaanbaar en hij voelt zich door zijn leeftijd als een Odysseus met een dikke buik, naakt vast gebonden aan de mast van zijn eigen begeerte, te midden van de gillende sirenen.

Be schaamd en wat geagiteerd draait hij snel het dozijn naaktfotos om zo dat ik niet meer kan geniet en van de weelderige schaambos en wulpse borsten met jampotdekselgrote tepelhoven op de foto. Ouwe, geile bok, denk ik, wat wil je nog met je uitgezakte dik ke pens en je open gulp.

Voor jou zijn er hooguit de tuberculeuze seropositieve oostblokhoeren van de Keilenweg en de Wallen, waarschijnlijk nauwelijks neukbereid, zelfs niet tegen adekwate betaling of ze moeten hoognodig een shotje zetten om verder te freewheelen naar de roze wolkjes en de luchtkastelen van het uitzichtsloze junkie bestaan.

Frank is direkt herkenbaar aan zijn merkwaardige nerveuze, hese stem die hem steeds lijkt op te zwepen tot conversatie in een nog hogere versnelling. Soms doet hij mij aan Martin Ros denken, dan weer aan Simon Vinkenoog. In je gezicht glim lachen ze, smeren ze stroop, de honing is dan spotgoed koop, maar als je je om draait spuwen ze een roomsgele kwat op je hielen.

In de Nederlandse literatuur heeft hij doorgaans al helemaal niets te zoeken. Zijn boeken verkochten niet, dus was hij noodgedwongen tientallen jaren afhankelijk van het fonds voor de letteren. Tegelijkertijd voelde hij de intense ver nedering van het ophouden van zijn hand bij de overheid, een vorm van bedelarij waar andere mensen op neer keken en door wie hij er altijd op is aangesproken met de weinig opbeurende woorden: Wij moeten er voor werken!

Voel je jezelf geen uitvreter? Kots je niet van jezelf? Zijn moe der heeft hij sinds zijn eerste levensjaar niet mee gemaakt. Hij werd gedumpt bij de grootouders waar hij een helse jeugd door maakte. Ze peperden hem in dat hij geen rechten, wel plichten had.

Zijn zak geld werd uitbetaald in klappen en schoppen, schelden, vloeken en tieren. Een bestaan als gelauwerd auteur leek hem aanvankelijk zo aantrekkelijk, in de onbevangen aan loop van zijn carrière, toen hij op een kamer van drie bij vier meter in het centrum van Amsterdam woonde en tot jaloezie van heel wat vrienden en kennissen een huur betaalde van nog geen veer tig gulden per maand.

Zelfs in de silver sixties een schijntje. Hij woonde op vijf minuten loop afstand van de toen nog veel belovende kunstschilder Fred van der Wal, die volgens Frank zijn belofte nooit heeft ingelost. Niemand deugt in de de optiek van onze schrijver. En in het vragen uurtje na de lezing die hij onlangs hield voor een gezelschap E. Was U soms nergens anders geschikt voor?

En waarom rijd U net als Remco Campert geen auto? Bent U soms homoseksjuweel? U schijnt pijp te roken, net als Sartre en Vestdijk, maar om welke reden rookt U geen Gitanes of Gauloises? Zwakte op de long en? En heeft U een moederbinding?

En wat dacht U van Jan Cremer? Hij wist nog steeds de antwoorden niet. Hij zou het wel nooit weten, dacht hij meestal. Wat had het ontbreken van een auto te maken met een homoseksjuwelen inslag? Hij improviseerde meestal een antwoord op die vraag ter plekke. Elke keer verzon hij iets anders. Dat zag hij als een literaire oefe ning. Het zou een zwakke indruk maken en dat zou de verkoopcijfers weer drukken.

De toe hoorders verwachtten nu eenmaal uitspraken over de gelaagdheid van het verhaal, de symbolisch e betekenissen, de apocriefe inhoud verklaard voor ongeschoolde arbeiders, het waarheids- en werkelijkheidsgehalte van zijn proza, dus mompelde hij maar wat over zijn jeugdliefde voor Remco Campert, de meest herkenbare, verstaanbare dichter van de vijf tigers die met zijn lichtvoetig, on-Nederlands proza in de zestiger jaren een way of life schiep voor een enkele lichtzinnige generatie van licht op hol te brengen modieus gekapte hoofdjes en aldus niet snel vergeten raakte.

Dat alles met alles moest samen hangen en geen mus van het dak mocht vallen zonder reden, hetgeen hij van een beroemde Nederlandse schrijver had opgestoken die hij liever niet bij name wilde noem en om zichzelf en de licht ontvlambare allochtone weduwe- of liever gezegd; een niet al te intelligente da me, lang geleden afkomstig uit de Overzeese geslachtsdelen- niet te compromitteren.

Op bezoek bij de ex-Amsterdamse schrijver Frank Forrest. Hij woonde toen nog in een verbouwd dijkhuisje in Friesland en voerde als zoon van een bekende Amsterdamse advocaat een proces tegen de Vereniging van Letterkundigen omdat hij de hem toegekende subsidie veel te laag vond. Dat scheelde hem duizenden guldens per jaar. Zelfs de wartaal producent Jac Firmin Vogelaar kreeg meer dan hij en die had niet eens de Handels HBS aan het Raamplein, gevolgd na een mislukt avontuur op het Vossiusgymnasium, waar hij in de klas zat bij Fred van der Wal.

Hij vond het een schande voor de literatuur in het algemeen en de democratie in het bijzonder dat hij niet meer geld van de overheid kreeg. Hij wil eerst iets zeggen over het fonds voor de letteren. Zijn uitgever raadde hem na zijn tweede boek aan daar zo snel mogelijk een beroep op te doen, dan zou hij geramd en gebeiteld zitten voor zijn hele verdere leven via een prima uitkering. Die boeken van hem waren kritisch ontvangen en liepen niet, omdat ze iets totaal nieuws in die tijd vertegenwoordigden waar niemand op leek te zit ten wachten, meende hij, maar dat zou volgens hem snel veranderen als hij maar eenmaal interna tionaal doorgebroken was via uitgeverij Gallimard.

Het eerste jaar raakte de uitgeverij dankzij een uitgebreide reclame campagne er met moeite toch nog een paar honderd kwijt. De recensenten sabelden zijn eerste boek neer, o. Frank had Theun het huis uit gezet omdat die uren lang onder de douche bleef staan om zijn lange haar te wassen. Theun leed als mammas lieveling aan een moedercomplex en telefoneerde daaglijks uren lang met haar.

De telefoonrekening liep op naar astronomische hoogte en Frank maar betalen. In zijn naïviteit had Frank gedacht van het voorschot op zijn eerste boek een huis aan de Koning inneweg of Willemsparkweg te kunnen kopen en genoeg geld over te houden voor een butler, een maitresse en een zilverkleurige Mercedes Sport, net als Jan Cremer dertig jaar eerder. Daar kwam hij pas achter toen hij zijn girobijschrijving bekeek waarop slechts een kleine tweeduizend gulden was gestort.

De voorschotten voor debutanten zijn sinds de jaren zestig alleen maar kleiner geworden, dus hij had nog niet te klagen. Hij dacht dat zijn boek een onverbiddelijke bestseller zou worden.

Hij zag zichzelf als de nieuwe Jan Cremer. Producent van een boek dat door het hele Nederlandse volk zou omarmd en gevreten zou worden. Alleen al van de vertaalrechten verwachtte hij al een leven lang comfortabel te kunnen leven. Hoe hij er op gerekend had binnen twee weken na de verschijningsdatum een gevierd man te zijn. De ster van elk literair festijn en culturele media show.

Op handen gedragen door de incrowd van de grachten gordel. Een avond vullend programma met Adriaan van Dis was het minste dat hij zou mogen ver wachten, dacht hij aanvankelijk.

Het tegendeel bleek waar. Hij had de zoveelste winkeldochter ge produceerd. Zelfs in zijn stoutste dromen had hij dat niet kunnen denken.

Binnen drie maanden was zijn boek uit de schappen van de moderne boekhandel verdwenen. Binnen een week uit de etalage van de Atheneum boekhandel aan het Spui waar de luidruchtige verkoopster Petra, het meisje met het rattenkopje en de ronde bril het boek tegen elke klant afkraakte.

Door haar Tokkie Tor bril met de grote ronde glazen zag zij alles; ook de junkie dichter Arie Veter, die de zaak binnen sloop met een verdacht wijde jas. En hoe hij steevast een uur later weer vertrok met tientallen po weziebundels onder zijn jas handig de kassa om zeilde. Hoe ie mand zo in gotsnaam wilde leven, dacht zij vaak, maar liet hem zijn gang gaan. De corporatie van meneer Johan betaalde. In fiscaal opzicht was winkeldiefstal geen probleem.

Daar was de jaarlijkse afschrijving goed voor. Als dat geen aanbeveling was in de culturele hoofdstad. Simon die het hele Leidseplein aan de drugs had geholpen. Ondanks zijn habit zou Arie toch nog een dichtbundel van eigen hand laten verschijnen. In een land waar dichters honger leden met uitzondering van de oog en oor verblindende Hagar Peeters. Hij vond haar een C. Een cultu rele stoot. Hij zou tegen iedereen beweren dat hij bulkte van de royalties en de mooiste vrouwen zouden massaal in katzwijm aan zijn voeten gingen liggen na het vernemen van zoveel weelde.

Hij zou ze goed in peperen dat het sterke benen zijn die de weelde kunnen dragen. Kijk maar; ik heb ze! Om daarna zijn broek te laten zakken onder verrukte kreet jes! Honderden liefdes brieven met naaktfotos zou hij ontvangen van willige dames en heren met neukdrang.

Gedragen slipjes bij de vleet per van Gendt en Loos in grote verhuisboxen afgeleverd bij zijn adres, zoals bij de auteur Biesheuvel een gebruikelijke usance was. Het tij keerde niet in zijn voordeel. De recensenten waren unaniem in hun vernietigende oordeel. Zelfs de pukkelige Telegraaf bleekscheet Yves Sitniakowsky, die nog bij Frank op het Vossiusgymna sium had gezeten, schreef een afkrakend artikel over zijn laatste werk. De schuld aan de uitgeverij van Frank bedraagt nu veertigduizend euro en loopt ieder jaar verder op door de stijgende rente.

Zijn krediet heeft hij verspeeld tot in de kroeg. Het tij in literatuurland veranderde. Hij stond erbij en keek er naar met open mond en grote ogen naar de steeds omvangrijker wordende boekenberg en hoe de hele boekenmarkt veranderde en in elkaar sodommieterde. Tegenhouden kon hij niets. Veranderen wilde hij niet. Meegaan met de laat ste mode weigerde hij principieel.

Compromissen aan de veranderde literaire smaak kende hij niet. Met elk volgend boek leek het alles of niets te worden. Daar draagt hij nu de gevolg en van. Medisch, sociaal, contactueel en financieel zit hij totaal aan de grond en de nabije toekomst ziet er weinig rooskleurig uit. Een miljonairsweduwe zou misschien uitkomst brengen. Hij kende er maar één, Blondy, een Brigitte Bardot op leeftijd. Ze woonde in een landhuis aan de Vecht. Een Ya maha vleugel in de salon. Een chique sedan voor de deur.

Elke woens dag naar het koor van Arti et Amicitiae. Het van een kunstschilder uit Frankrijk geleende boekje Postkantoor van Charles Bukowski had ze nooit geretourneerd, hoorde hij.

Frank wist dat hij toch geen enkele kans maakte als huwelijkskanidaat. Het wachten was op het overlijden van zijn vader die de grootste fotoverzameling van het land had, die hij onmiddellijk bij Sothesby onder de hamer zou brengen. Hij schat de opbrengst op een anderhalf miljoen. Na successiebelasting en het aan deel van de veilinghouder zal er minder dan de helft over blijven.

Genoeg voor een bescheiden rijtjeswoning in Zaandam in een volks buurt en een trein abonnement eerste klas. Frank Forrest heeft alles in huis voor het geval dat. Een schoenendoos vol barbituraten, scheer mes sen, een strop en een op zijn maat gemaakte met de hand beschilderd doodskist. De parafernalia van een patheet naar goed negentiende eeuwse romantiek. In het ergste geval als niets lukt gaat hij gewoon aan het gas, net zoals zijn vader in een mislukte zelfmoordpoging ondernam, want waarvoor heeft een mens anders een aardgasaansluiting?

Zelf koken doet hij niet. De afwas van maanden lang staat aan elkaar te rotten in de granieten wasbak. En als hij toch zelfmoord gaat plegen dan doet hij het nog dit jaar want volgend jaar is de gasprijs alweer tien cent de kuub meer en dat kan hij van zijn schamele inkomsten niet op brengen, zegt hij met een morbide grijns.

Het is tegenstrijdig met het feit dat hij als toekomstige zelfmoordenaar niet postuum een rekening zal kun nen vol doen. Het urenlang bellen van nul zes lijnen is er ook niet meer bij. Zijn telefoon is afgesne den toen bleek dat hij de rekening van meer dan tienduizend gulden nooit zou kunnen betalen.

Hij zit in de schuldsanering. Zelfmoord is nog steeds een goed alternatief voor wie als auteur geen uit komst meer ziet, denkt hij en deelt dat hardop mee. Het zoveelste cliché deze middag. Suicide door middel van slaapmiddelen is een prima glijmiddel om langs lijnen van geleidelijkheid uit het leven te stappen, vindt hij.

Nee, hij laat niemand achter die iets om hem geeft. Zelfs geen aanloopkat of Heilssoldaat. De bakker en de melkboer komen al lang niet meer aan de deur. Zijn bestedings pa troon is te weinig lonend voor een kleine zelfstandige die een wagen uit de middenklasse wil rijden. Je merkt er niks van als je maar genoeg slikt; geen pijn, geen lijden, geen dramatisch afscheid, geen gerochel of gekreun.

Je glijdt gewoon weg in een diepe slaap. De vorige keer is het faliekant mislukt, dat wel. Ze vonden me net op tijd, zeiden ze, maar voor mij was het de verkeerde man op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats, die toen langs kwam. De brenger van de slechte boodschap is bij niemand populair. Ik had per ongeluk de buiten deur open laten staan. De buurman vond mij en verwachtte dat ik hem dankbaar zou zijn, maar ik heb hem de zaal van het ziekenhuis uitgevloekt en weg gescholden.

Ik was klaar voor de man met de zeis. Ik lag daar met een dozijn infusen in mijn vel geprikt, die aan slangen vast zaten waaraan in plaats van bloed in de zakken een fysiologiese zout oplossing zat omdat ik tegen bloedtransfusies ben en weer an dere zakken met medicijnen als tranquillizers in vloeibare toe stand aan verrijdbare kapstokken hingen, ik werd vol gepompt, dat is ook geen lolletje, ik voelde mij langzaam vol chemicaliën lopen, steeds giftiger werd ik.

Er daalde een grote boosheid in mij neer. Toen is er een grote, boze neger in mij neer gedaald. Net als bij Lucebert, maar die bleef lach en vanwege alle subsidies. Ik was een soort proefkonijn voor de farmaceutische industrie als fonds patiënt, dat komt er van als je in het ziekenfonds zit, dan telt alleen andermans belang, hebben ze me later verteld, dan kun je nog beter dood zijn, want elke keer als je je om draait of een scheet laat schiet er weer een infuus uit en lig je weer te bloeden omwille van de medische stand en het grootkapitaal.

Ik leek gotdome wel een vergiet met al die gaten in mijn huid! Doktoren zijn gesubli meerde sadisten om over de verpleegsters maar te zwijgen, dat zijn alle maal potten en de verple gers poepstampers, die er plezier in hebben je geslachtsdelen en anus schoon te schrobben met een harde borstel, het liefst een staalborstel en als je niet uitkijkt drukken ze tersluiks nog een duim in je anus om te kijken hoe je reageert!

Medisch onderzoek je noemen ze dat als ze je pros taat raken. Recht in de geurige paarsbruine, vochtige roos. Even gaatje prostaatje, meneer! En daar gaattie nog een keer! En wie protesteert wordt aan zijn bed vast gebonden of onder het spanlaken gelegd net als mijn ex- ver loofde Nel Snel. Gillend werd ze afgevoerd naar Vogelenzang waar mijn goede vriend Kees Bregge wipper en mijn broer Bob ook net waren opgenomen.

Goed gezelschap kent geen tijd. Mijn zuster is er ook rijp voor, die heeft elke band met de realiteit verbroken. Hij praat aan een stuk door. Zijn gruwelijke bestaan lijkt steeds meer in de loop van het gesprek op het scenario van een horrorfilm. The chain saw murders. Frank zaagt maar door.

Hij is niet te benijden. Ik moet wel eerlijk zijn: Het is bijna ondraaglijk, dat wel. Sex is mis schien een voorwaarde om geestelijk gezond te blijven, maar daar kun je zelf nog een oplossing voor zoeken als je geen partner kunt vin den. Je hebt niet voor niets vijf vingers aan elke hand, de handjive, van trekkensstein of je rost een dildo er anaal in, hangt tepelklemmen aan je gevoelige uiteinden, gespt een cokring om, trekt dameslingerie aan, stopt siliconenvullingen in de van je vrouw geleende bustehouder, scheert je hele lijf glad en gaat de baan op, een echte man zoeken, een wakkere spuitgast om het helse vuur in je te blussen, maar niet kunnen schrijven, dat is veel erger dan eenzaamheid of gebrek aan sex.

Het is de hel. Een oplossing voor zijn niet te benijden positie lijkt voorlopig nog niet voorhanden. Hij is nooit ter plaatse aan gekomen. Hij was tot de ultieme slot conclusie gekomen dat hij hele maal geen talent had. Voor de zekerheid midden op de oceaan en midden in de nacht. Terug zwemmen was onmogelijk. Naar de haaien, letterlijk…deden maar meer beeldende kunstenaars en auteurs dat, daar zijn er sowieso veel te veel van.

Al die halve zolen in beeldend kunstenaarsland imiteren Dali, maar halen nooit dat nivo. Ik ontmoette in Alkmaar laatst op straat een Dali epigonerende schilder. Een vriendelijke jongen met een bek vol rotte tanden.

Dat komt er van. Die mogelijkheid om overboord te springen heb ik ook zo nu en dan overwogen, maar ik kan heel goed zwemmen. Ik won vroeger van jongens van de zwemclub met de schoolslag.

Ik trek nog gemakkelijk negentig baantjes in het zwembad. En waar moet ik overboord springen? Over de reling van de IJ pont? Een cruise kan ik echt niet betalen. Nee, ik moet het dichter bij huis zoeken. Zoals Francois Haverschmidt jezelf wurgen met het koord van de overgordijnen is toch ook niks. Ik heb wel alles in huis voor het geval dat, als de nood aan de man komt …om heel zeker te zijn als ik helemaal niet meer kan schrijven, dan gooi ik een paar handen vol paarse, roze en licht groene tabletten mijn strot in en spoel die weg met een paar liter cognac en wisky.

Nee, niet on the rocks. Je moet het jezelf niet te gemakkelijk maken. Op genieten staat de doodstraf in mijn optiek. Zoals ik ook ben. Die wisky koop ik bij de Lidl. Acht jaar op eikenhout gelegen. Straks lig ik ook op eikenhout, hoop ik. In de Bourgogne koop je voor een paar centen een graf waar je tot in eeuwigheid kan blijven liggen. Ik heb nummer honderd elf. Ruimte genoeg voor twee plaatsen.

Als je zin hebt…Niet dat ik dwingend wil over komen. Ik blijf als noorderling een calvinist. Ze heb ben het er allemaal moeilijk mee. Als ik niet meer kan schrijven, ja, dan… Nu niet, nooit meer, dan heeft het leven geen enkele zin meer, dan heeft niets meer zin. Als ik dat eenmaal zeker weet, dan neem ik wraak op het leven, gaat de deur op slot en het licht voor goed uit.

Vrienden heb ik niet, dus ik hoef niemand te waarschuwen, dat maakt het allemaal gemakkelijker. Ik blaas mijn eigen lampje uit. Ik heb zo de veilige zekerheid dat ik zonder een cent je pijn aan mijn einde kom.

Ik val niemand lastig met de oplos sing van mijn sores. De psychia ters zullen aan mij niks verdienen. De deur gaat de volgende keer wel op het nachtslot. Ik geloof nergens in. De kosten kunnen dan flink op lopen. Voor de nabestaanden, laten die maar fijn gaan dokken. Ze hebben nooit naar mij om geke ken. Niemand zal van mijn dood beter worden, zelfs niet het Leger Des Heils of een nul zes lijn. En ik doe het natuurlijk voor de elfde van de maand, dat scheelt me weer een maand huur extra.

De gaskraan zet ik eerst even wijd open en ik steek een uit de kerk gejatte gewijde kaars van een me ter aan in de huiskamer. Met een beetje geluk vliegt het hele flatblok de lucht in. Dan kom ik toch nog in de krant. Als ik ga, dan gaan de buren met me mee. Ik ben een literaire terrorist. Zo ga ik de geschiedenis in. Als een literaire van Speyk!

Schijt aan de buren en daar gaat ie nog een keer! Ik heb nu negen maanden lang alleen maar suf gelul op papier kunnen krijgen.




diensten in natura betalen geile pjes gratis

..




Sex advertenties neuken in dronten

  • Diensten in natura betalen geile pjes gratis
  • Mijn homosexuele broer Bobbie woonde gratis in de Heemsteedse groot ouderlijke villa. Reserveren kan alleen telefonisch via de gastvrouw. Dat voorkomt wondroos en gangreen.
  • Likken aan borsten kijken

Melkborsten neuken zuid holland


diensten in natura betalen geile pjes gratis